lifestyle | girlpower | selflove

Tak, tak, powiedziałam zabezpieczenie ;) W końcu to podstawa pielęgnacji włosów i dla mnie chyba najważniejsza część. Ostatecznie co nam przyjdzie z odżywiania i tego wszystkiego, jeśli codziennie cały ten efekt będzie niwelowany z powodu zniszczeń mechanicznych i ogólnie świata zewnętrznego...?

Tutaj znajdują się i oleje, i sera, i odżywki w sprayu, bo jest to dla mnie taka trochę zbiorcza kategoria. Oczywiście wszystkiego tego można używać nie tylko w celu zabezpieczenia, ale też odżywienia, ale ja traktuję te trzy grupy produktów jako strażników efektów czy dobrej kondycji uzyskanych innymi sposobami.

OLEJE

Olej kokosowy - hipermarkety, sklepy spożywcze

To jest taki olej, który na moich włosach sprawdzał się swego czasu znakomicie, ale u innych nigdy nic nie wiadomo, bo służy raczej włosom niskoporowatym (czyli, tak "na laika", najczęściej tym najzdrowszym). Dość upierdliwy w obsłudze, bo trzeba go podgrzać, żeby nabrał postaci płynnej. Nie bardzo umiem o nim powiedzieć coś więcej - dobry olej, szoku nie było, ostatnio rzadko używam.

Olej słonecznikowy - hipermarkety, sklepy spożywcze

Tu szok był wielki - szok i zachwyt. Działa naprawdę fantastycznie, włosy są w swojej szczytowej formie: błyszczące, miękkie, śliskie, no, piękne po prostu. W połączeniu z miodem efekt jest jeszcze lepszy i wyraźniejszy. Jeżeli mam potrzebę olejowania włosów, to używam właśnie tego, jest naprawdę super, trzeba tylko dobrze go zmyć (wydaje mi się, że jest to trudniejsze niż w przypadku kokosowego).

Loton, Oil therapy - olej arganowy - drogerie



Jako serum się nie sprawdził, bo jest za ciężki i oblepia włosy (co jest, moim zdaniem, częste w produktach z tym olejem, przez co raczej się nie lubimy) i dopiero na drugi dzień jest fajnie. Kupiłam, bo zawiera również olej słonecznikowy, i zamierzam wypróbować jako dodatek do szamponu.

SPRAY

Gliss Kur, złoty spray - 7 olejków, różowy spray - jedwab - drogerie, hipermarkety

Zachwycam się nimi od zawsze, kiedy nie stosowałam innej pielęgnacji, myślę, że ratował mnie i zachowywał moje włosy "zdatnymi do zapuszczania". Powstrzymuje elektryzowanie się, puszenie, zapobiega plątaniu się i przede wszystkim ułatwia rozczesywanie. Lekko może i odżywia, ale nie skupiałabym się na tym efekcie. Jeśli noszę rozpuszczone włosy, zawsze rozczesuję je dopiero po zwilżeniu tym sprayem. Dodatkowo oba ładnie pachną i czasem używam ich jedynie dla zapachu.

Gliss Kur, fioletowy spray - kolagen - drogerie, hipermarkety



Na zdjęciu trochę się już rozmieszał, nieruszany będzie ciemniejszy.
Eksperyment, który okazał się strzałem w dziesiątkę. Myślałam, że zadziała po prostu jak złoty i różowy i będzie różnić się jedynie zapachem, ale okazuje się, że daje znacznie więcej. Przede wszystkim efekt na moich włosach to cudowna miękkość, włosy są śliskie, stworzone, by je gładzić. Nabierają natychmiast lekkości i objętości (!!!). To chyba pierwszy przypadek, kiedy tak bardzo zachwycam się drogeryjnym produktem - i który to produkt na dodatek robi dokładnie to, co napisał producent. Jest fantastyczny i polecam do wypróbowania każdemu - myślę, że zmęczone, podsuszone włosy, włosy farbowane czy często prostowane/suszone skorzystają na nim bardziej niż na produktach robionych typowo "pod nie". Pachnie może gorzej niż złoty i różowy, ale za to działa znacznie lepiej.

Generalnie jeżeli tylko masz około piętnastu złotych, warto kupić którykolwiek ze sprayów Gliss Kur, bo są fantastyczne, niezależnie od koloru. Na pewno pomogą w codziennej pielęgnacji i ułatwią ją. Warto, naprawdę.

SERA ZABEZPIECZAJĄCE

Green Pharmacy, jedwab w płynie - drogerie, najczęściej Natura, częściej internet



Kiedyś wydawał mi się za słaby, teraz jednak myślę, że jest w sam raz dla włosów, które nie potrzebują na gwałt efektu wow, tylko raczej codziennego zabezpieczenia, pokrycia ochronną warstwą, która uchroni od mechanicznych zniszczeń (choćby otarć od plecaka, pasów, ubrań, cokolwiek). Nie skleja włosów, ale najłatwiej i tak nałożyć go, a potem jeszcze rozprowadzić szczotką z włosia. Nie zawiera w składzie jedwabiu, ale i tak bardzo dobrze działa na włosy - i chwilowo, na dzień, i na dłuższą metę przy regularnym stosowaniu. Niestety, jest dość średnio wydajny i szybko się kończy.

Marion, olejki orientalne - zielony (kokos, tamanu), pomarańczowy (macadamia, ylang ylang) - drogerie



Nakładam tylko na mokre, umyte włosy - w ten sposób działają naprawdę świetnie. Tak jak nie lubię ich na sucho (sklejają, nie wchłaniają się) i nie stosowałabym ich przed myciem (po co, jeśli mam naturalny olej, ze 100% oleju), tak po myciu, ochronnie i żeby "zacementować" działanie maski czy balsamu - świetny. Jest duża różnica z nim i bez niego - zwiększa miękkość włosów, ułatwia rozczesanie, włosy są śliskie, gładkie, nie plączą się, czuć tę jego ochronną otoczkę - no, samo dobro. Mycie bez tego olejku to jak pół mycia, aż szkoda go nie użyć. Do tego jest bardzo wydajny. Wypróbowałam trzy z czterech (został mi jeszcze różowy z dziką różą do sprawdzenia) i raczej nie różnią się działaniem, są tak samo dobre i robią to samo. Dodatkowo jeżeli ktoś chciałby się skusić na pomarańczowy z uwagi na zapach ylang ylang, muszę go rozczarować: pachną też tak samo (i nie ma w tym nuty ylang ylang, niestety).

To by było na tyle, jeśli chodzi o moją pielęgnację. Co sądzicie? Coś Was zaskoczyło? Czegoś chciałybyście spróbować? A może już wypróbowałyście produkty z mojej listy? Dajcie znać o efektach!

Brak większego znaczenia w kwestii ułożenia listy, poukładałam je tylko według tego, jak często ostatnio ich używam - od najczęściej do najmniej używanego. To się oczywiście zmienia w zależności od pory roku, miesiąca etc.

Kwestią sporną są odżywki w sprayu, ale zdecydowałam się ich nie zawrzeć tutaj, tylko w kolejnej części (zabezpieczeniu), ponieważ używam ich raczej jako lekkiego wspomagacza zabezpieczania włosów na długości.

Gwoli wyjaśnienia - tych produktów jest dużo, to prawda. Ceny mają zbliżone do drogeryjnych, często są nawet tańsze, na pewno są o wiele lepsze i w pełni naturalne. Kupując je, nie wiem jednak, czy będą dobre dla mnie. Dlatego jest ich dużo, ale dlatego również staram się zawsze znaleźć kogoś, z kim będę je mogła kupić "na pół" i to jest moim zdaniem dobra taktyka - mogę wypróbować więcej produktów i znaleźć te najlepsze, a równocześnie nie marnować tych, które mam, odkładając na półkę, ani nie męczyć się, zużywając na silę przez następny rok (są baaardzo wydajne!). Jest ich też dość sporo dlatego że moje włosy lubią różnorodność i każdy z nich działa w nieco inny sposób - wybieram je więc "pod nastrój", mogę dopasować odpowiednio kosmetyk do tego, czego w tym konkretnym dniu moje włosy chcą najbardziej. A teraz przyszło mi do głowy, że może rosyjskie kosmetyki działają tak dobrze również dlatego że łączy nas typ włosów i są do niego dopasowane - w przeciwieństwie do kosmetyków drogeryjnych, znanych marek, które są bezpłciowe i sztuczne. Myślę sobie, że w końcu inaczej będzie dbać o włosy osoba o włosach typowo słowiańskich, inaczej się dba o włosy grube, lśniące, typowo azjatyckie (chociaż ich pielęgnacją warto się inspirować!), a inaczej o nie zadbają w Ameryce... No właśnie, jak się dba o "amerykańskie włosy"?

Wszystkie produkty można dostać w zielarniach i w internetowych sklepach (najlepiej szukać po "rosyjskich kosmetykach do włosów"). Jedną z charakterystycznych cech rosyjskich kosmetyków (oprócz cudownego działania) jest niesamowity zapach - każdy kosmetyk pachnie inaczej, wszystkie magicznie i jakby innym światem, uwielbiam.

Natura Siberica, balsam odżywiający i zwiększający objętość (sosna karłowata, miodunka)


Na początku byłam rozczarowana, ostatnio kocham, najwyraźniej moje włosy zmieniły zdanie i potrzeby. Objętości nie zwiększa - ani ten, ani ten poniżej - ale robi coś podobnego: włosy są po nim miękkie i delikatne, nieznacznie uniesione i tak przyjemnie nawilżone, że chciałoby się dotykać bez przerwy. Ten efekt sprawia, że włosy wydają się lżejsze, ale nie jak puch, a porządnie odżywione i zdrowe. Działanie tego balsamu jest bardzo łagodne, idealne na włosy zmęczone, potrzebujące nawilżenia, ale nie takiego dobitnego, tylko właśnie, hm... terapeutycznego, delikatnego. Nie obciąża, nie zbija z nóg - działa po cichu, jakby mimochodem - i za to go uwielbiam. Nie rzuca się w oczy, ale ja wiem, że jest to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mogę dać swoim włosom.

Natura Siberica, balsam nawilżający i zwiększający objętość (sosna karłowata, dzika róża)



Balsam, który generalnie został kupiony jako zamiennik tego wyżej, bo nie mogłam znaleźć tego szarego. Wszystko, co powiedziałam o poprzednim, można zastosować i do tego, chociaż intuicyjnie, na wyczucie wiem, w który dzień bardziej przyda się ten, a w który tamten. Jest jakby mocniej stąpającym po ziemi bratem szarego balsamu - odżywia i nawilża może ciut mniej, ale za to włosy są mocniej "otulone" ochronnymi właściwościami.

Planeta Organica, złota maska ajurwedyjska



Na niezadowoloną skórę głowy - zawsze! Na włosy - w zależności od kaprysu. Jest cięższa od poprzednich, chociaż w żadnym wypadku nie ma mowy o obciążeniu. Nawilża - i kropka. Nie ma tu może tych "efemerycznych efektów" syberyjskich balsamów, ale jest za to duża dawka ochrony i nawilżenia włosów, szczególnie jeśli były zmęczone czy suchsze z powodu jakichś wizyt u fryzjera, niedbałego czesania, noszenia rozpuszczonych i tak dalej.

Bania Agafii, maska momentalna blask i elastyczność



Nawilżenie, miękkość, odżywienie. Na pewno zawsze zadziała, ale w zależności od dnia - mniej lub bardziej. To moja pierwsza maska-cud, siła działania pomiędzy maską ajurwedyjską a syberyjskimi balsamami. Włosy rzeczywiście stają się wyczuwalnie elastyczne - oczywiście nie jak guma, ale jak dobrze "nakarmione".

Bania Agafii, balsam domowy do wszystkich typów włosów (z deszczówką i propolisem)



Ciężko mi o nim coś powiedzieć, jako że użyłam go dopiero dwa razy, z czego raz z olejem. Pachnie pięknie i słodko, miodowo, i tak się mniej więcej czuję, mając go na włosach, jakby się kleił. Nie do końca przyjemne uczucie (choć tylko w mojej głowie), jest dosyć ciężki, więc to raczej rzecz do nałożenia po mocnym szamponie.

Planeta Organica, balsam cedrowy



Mój drugi niezawodny produkt, który mam najdłużej. Charakterystyczny zapach kadziła i cała kupa nawilżenia. Działa podobnie do maski momentalnej Agafii, tylko z naciskiem na nawilżenie, włosy wydają się aż mokre i śliskie, nawet na sucho. Ten efekt mija, ale zostaje dobra ochrona i pielęgnacja włosa, choć trzeba przyznać, że to właśnie balsam cedrowy ma taki najbardziej rzucający się w oczy efekt natychmiastowego działania - i to dobitnego.

Niezawarte w liście: Emolium do skóry głowy. To rodzaj balsamu-wcierki, który miejscowo przynosi ulgę zmęczonej skórze głowy. Jeżeli coś mnie swędzi, jeżeli zdążyłam już coś zadrapać, jakieś miejsce na skórze jest wyjątkowo suche (np. tylko w jednym miejscu robi się łupież, a nie chcę wysuszać skóry za mocnym szamponem, który by się tego pozbył) - smaruję Emolium. Jest mocno płynne i bardzo wydajne, raczej nie przetłuszcza włosów.

Oprócz tego, jeśli zdarzy mi się myć włosy metodą OMO (odżywka/olej, mycie, odżywka; od paru miesięcy tę metodę stosuję sporadycznie), używam także odżywek typowo bazowych do olejów, czyli takich, które zastowane same nie mają dużego wpływu na kondycję włosa, ale dobrze działają z olejem, bo a) nie każdy wypróbowany produkt działa cuda i b) szkoda mi na pierwsze O tych odżywek, które te cuda działają.


Odżywki bazowe mam dwie: Kallos i Green Pharmacy balsam z granatem i olejem arganowym. Wolę tę drugą, bo Kallos moje włosy ignorują kompletnie, a GP wchłania się jakby lepiej, jeśli użyję go z olejem.

Niezawarty w liście: miód. Ma właściwości odżywcze, lekko rozjaśniające, włosy są po nim miękkie i nawilżone. Najlepiej działa w połączeniu z olejem, ja używam słonecznikowego i jestem zachwycona. Stosuję miód płynny, nieskrystalizowany - najłatwiej go rozmieszać i nałożyć.

Jak widać, jestem wierna produktom naturalnym i nie używam praktycznie niczego drogeryjnego, jeśli chodzi o odżywianie. Od zapewnień producenta wolę jednak działanie i dobry skład - drogeryjne rzeczy działają najczęściej powierzchownie, bo cudowne składniki znajdują się w nich w śladowych ilościach. To właśnie rosyjskie kosmetyki polecam też każdemu, kto mnie pyta, jakich odżywek używać, jak poprawić stan włosów i "jak ja to robię".

A Wy? Używacie produktów naturalnych czy drogeryjnych? Jaka jest Wasza opinia na ich temat? A może jest jakiś drogeryjny kosmetyk-cud, którego powinnam spróbować?

Cześć! Ostatnio długo mnie nie było i jeszcze jakiś czas nie będzie (nadal walczę z zatokami - od środy już w szpitalu, niestety). Mój stan zdrowia nie sprzyja ani nadmiernej pielęgnacji włosów, ani wenie, ale ostatnio parę osób pytało mnie, czego używam w kwestii pielęgnacji włosów... I spróbuj tu, człowieku, wytłumaczyć, że rosyjskich masek i innego dobrodziejstwa. Jest zatem post! I jest on jak najbardziej przyjazny osobom, które o pielęgnacji włosów wiedzą bardzo mało.

Produktów jest 18 i muszę przyznać, że jestem ciut zdziwiona, że jest ich tak dużo. Nie zawarłam tutaj żadnych produktów koloryzujących (a mam piankę, szamponetki, farbę i rozjaśniacz - dwa ostatnie nie działają) ani fioletowej płukanki do włosów (jeszcze jej nie użyłam, a jeżeli użyję, to opiszę w osobnym poście - nie jest jednak kosmetykiem pielęgnacyjnym). Każdy ma swoje zdjęcie - z wyjątkiem olejów, olej jaki jest, każdy widzi ;)

Aha, jeszcze jedno - wszystkie opinie, np. długość świeżości włosów, odnoszą się jedynie do mnie, moich włosów (które są dosyć specyficzne). Inne włosy, na przykład bardziej porowate, w innej kondycji, przyzwyczajone do innej pielęgnacji bądź zwyczajnie z innymi "skłonnościami" mogą zachować się zupełnie inaczej, dlatego wszystkie opisy należy traktować jako wskazówkę, a nie "na pewno tak właśnie będzie, co do godziny!".

DO MYCIA - od najmocniejszych do najsłabszych

Head and shoulders - do znalezienia wszędzie



Ratował mnie już wielokrotnie. Niby jest bardzo mocny, ale dzięki głębokiemu oczyszczeniu trzyma moją skórę głowy w ryzach. Jeżeli pojawia się u mnie łupież albo coś mnie swędzi - lub po prostu czuję, że potrzebuję głębszego oczyszczenia albo że chcę, by włosy jak najpóźniej zrobiły się tłuste - używam H&S, dowolnego rodzaju. Włosy zachowują świeżość nawet do pięciu dni. Bardzo ważne jest jednak, by na pewno użyć jakiejś odżywki bądź maski, bo o ile skóra głowy jest zadowolona, o tyle włosy mogą być nieco szorstkie i plączące się, suchsze. H&S jest też dobrą bazą do peelingu skóry głowy i jako jedyny potrafi zmyć oleje z moich włosów.

Eva Natura, szampon z czarną rzepą - do wyszperania w drogeriach lub na internecie


Mój ulubiony szampon, używam go najczęściej. Włosy są po nim miękkie i w dobrej kondycji, skóra głowy zadowolona i odświeżona. Dosyć mocny szampon, ale słabszy od H&S, nie wpływa negatywnie na włosy na długości. Włosy po nim mogą zostać świeże nawet do pięciu dni. Na mniejsze problemy ze skórą głowy na pewno pomoże - niewykluczone, że bardziej niż H&S lub coś innego. Jest na tyle przyjazny, że można go używać również bez odżywki, gdyby ktoś bardzo chciał.

Alterra, papaja i bambus - tylko Rossmann



Użyłam go jedynie parę razy jak na razie, bo moje włosy ostatnio potrzebują mocniejszego oczyszczania, które wystarcza na dłużej. Jest bardzo delikatny i ładnie pachnie, na pewno będzie dobrym wyborem (jak i inne Alterry), jeśli szukamy alternatywy dla mocnego szamponu, a nie chcemy bawić się w wyszukiwanie jakichś dziwnych specyfików. Dobrze odświeża, ale włosy szybko stają się z powrotem nieświeże.

Bania Agafii, mydło cedrowe - zielarnie i multum internetowych sklepów z rosyjskimi kosmetykami


Swego czasu był to mój ulubiony kosmetyk do pielęgnacji włosów. Jest bardzo wydajny i pachnie niesamowicie, wygląda jak żywica. Jest nie tylko najdelikatniejszy, ale także jako jedyny zrobiony z samych naturalnych składników. Nie ma żadnych sztucznych środków myjących. Koi skórę głowy, dobrze, choć łagodnie oczyszcza. Jeżeli akurat przebiegliśmy maraton, a potem braliśmy kąpiel błotną, lepiej wybrać coś innego, ale na lekkie mycie będzie jak znalazł. Delikatne szampony (i mydła, jak to i inne Bani Agafii) będą lepszym wyborem niż H&S i tym podobne, jeśli myjemy włosy na przykład co dwa dni - wtedy świeżość na pewno pozostanie do kolejnego mycia. To także dobry wybór, jeśli mocniejsze szampony podrażniają skórę głowy albo jest ona wyjątkowo zmęczona i nie chcemy jej dodatkowo wysuszać czy obciążać. Mydło działa także jak delikatna odżywka, można nim też myć całe ciało (np. jeśli mamy alergiczną skórę).

Niezawarty w liście: Pirolam. To nie jest element mojej codziennej pielęgnacji, natomiast na wypadek kłopotów warto go mieć pod ręką - czy to na półce, czy gdzieś blisko w aptece. Pomaga na łupież, swędzenie i wszystkie inne problemy ze skórą głowy, na które Head&shoulders okazał się za słaby. Niestety, na moje potrzeby schodzi od razu z pół opakowania, bo jest bardzo niewydajny.

Niezawarty w liście: cukier. Nie jest to może element mycia samego w sobie, ale jeśli robię peeling, to tylko cukrowy. Peeling jeszcze pogłębia oczyszczenie skóry głowy, pomaga usunąć martwą skórę, łupież, u mnie zmniejsza też swędzenie i podobne problemy. Używam około dwóch-trzech łyżek, wsypuję do filiżanki i zalewam H&S, a potem myję normalnie. Nie wolno się tylko ociągać - im dłużej mieszanka leży i im więcej wody, tym bardziej zbita się robi. Uspokajam również: cukier bardzo łatwo wypłukuje się z włosów. Delikatniejszą wersją wydaje mi się peeling solny.

Tyle na dziś! W kolejnej części maski i odżywki, a później produkty zabezpieczające i różności.

A co u Was? Używacie mocnych czy delikatnych produktów? Jak często myjecie włosy?

PS. Zapomniałabym! W moim arsenale znajduje się także suchy szampon Batiste, zapach wild (kóry mnie drażni).

Nie zwiększa u mnie objętości, ale włosy faktycznie są po nim odświeżone i "gotowe do wyjścia", jest też bardzo wydajny (mam go już prawie dwa lata, o ile się nie mylę!). Jedynym jego mankamentem jest to, że ostatnio trochę podrażniał mi skórę głowy, może z powodu tego, że zamiast umyć włosy, kolejny dzień chcę je przetrzymać, co samo w sobie mojemu skalpowi nie odpowiada i kończy się swędzeniem.

Ostatnio pisałam o świetnym działaniu oleju słonecznikowego (klik), a dziś kolejne sposoby na zrobienie czegoś dla samej siebie ze sklepem ekologicznym DrPelc (klik).

Mydełko roślinne Sonett dla alergików (klik)
Przeznaczone dla alergików, wegańskie, całkowicie roślinne. Czy to nie brzmi dobrze? Od niepamiętnych czasów używam produktów tylko jednej marki (Emolium), tak więc możliwość odmiany bardzo mi się spodobała, chociaż do tego typu produktów podchodzę nieufnie. Bardzo dużą zaletą jest cena - mydełko kosztuje niecałe pięć złotych, co w porównaniu z cenami produktów typowo "dla wrażliwców" jest ogromną różnicą. Ale jeśli ktoś ma ochotę na przyjazne alergikom kąpiele z bąbelkami i zapachami rajskich ogrodów, musi szukać dalej, ponieważ mydełko zapachem i wyglądem najbardziej przypomina starego dobrego Białego jelenia. Co akurat w moim odczuciu nie jest wadą. Dobrze się nim myje, kto woli mydła od żeli, na pewno będzie bardzo zadowolony. Nie podrażnia skóry, poziom nawilżenia jest u mnie podobny do Emolium, oczyszcza bardzo delikatnie. U mnie pozostanie produktem na dni, kiedy potrzebuję odmiany albo dodatkowej warstwy ochronnej. Doskonale sprawdzi się też jako produkt wyjazdowy, kiedy trudno jest wziąć butlę Emolium. Zdecydowanie na plus.

A teraz czas na coś dla ducha. Ale spokojnie, dla ciała również ;) Dwa różne napary, charakterystyczny, niecodzienny smak i całe mnóstwo dobroczynnych właściwości.

Catuaba (klik)
Catuaba to napar z... kory. Przypomina trochę trociny albo ściółkę dla jakiegoś zwierzątka, pachnie też mniej więcej podobnie, natomiast zaparzona nabiera głębszego, "drewnianego" aromatu, co wcale nie jest rzeczą zniechęcającą. Smakuje podobnie, bez goryczki. W zależności od tego, jak mocną zrobimy, tak intensywny będzie smak (ja wolę łagodniejszą), na pewno jednak nie będzie szczególnie drażniący. Kto lubi, może dodać cytrynę albo miód, ale moim zdaniem catuaba jest delikatniejsza niż herbata, dlatego warto spróbować chociaż raz wersji bez dodatków. Ma właściwości pobudzające libido i wspomagające potencję, ale także przeciwbólowe i uspokajające w stanach nerwowych, wspomaga koncentrację, możliwe jest też działanie pobudzające układ pokarmowy. Tradycyjnie stosowana także jako afrodyzjak. Nie może być spożywana przez kobiety w ciąży. Możemy parzyć na dwa sposoby - w garnuszku, gotując przez 5 minut, a potem pozostawić do naciągnięcia, lub (i ten sposób preferuję, bo jestem leniwa) po prostu zalać wrzątkiem i zostawić do naciągnięcia, a potem najlepiej odcedzić.

Rooibos (klik)
Rooibos z kolei to właśnie coś delikatnego, alternatywa dla herbaty, pozbawiona właściwości pobudzających. Rooibos nie jest herbatą, a naparem z czerwonokrzewu - jest ma ani herbacianej goryczy, ani kofeiny. W przeciwieństwie do catuaby, działa pozytywnie na kobiety w ciąży (łagodzi mdłości i zawiera dużo żelaza). Obniża ciśnienie, korzystnie wpływa na układy pokarmowy i odpornościowy. W porównaniu z herbatą ma słodszy, miodowy smak, bardzo charakterystyczny. Mocno kojarzy mi się z zimą i zimową pogodą, kiedy piję go dla ogrzania się. No i ma w sobie coś takiego, że pasują do niego korzenne, zimowe nuty. Jest pyszny, a jeśli macie ochotę na coś herbacianego na przykład przed snem, rooibos jest dobrym wyborem. Jedynym kłopotem może być sposób parzenia - zalewa się go jak herbatę, natomiast fusy są tak drobniutkie, że potrzebujemy naprawdę gęstego sitka - albo bombilli. Chyba że ktoś, jak ja, chwilowo nie ma ani jednego, ani drugiego - wtedy może próbować siorbać i nie zwracać uwagi na zaplątane fuski ;)

A Wy co robicie dla relaksu ciała i ducha? Pijecie jakieś "dziwne", mniej znane herbaty? A może zachęciłam Was do spróbowania którejś?

Czasami mam tak, że zaczynam robić jakieś ćwiczenia i wiem, że mi nie wyjdzie. To nie znaczy, że zrobię mniej pompek albo przysiadów, albo nie rozciągnę się do szpagatu. Jasne, są takie dni, ale to nie takie dni uważam za słabe.

Słaby trening to dla mnie trening, który nie idzie. Kiedy czuję się jak Syzyf, jak koń pod górę, kiedy robię to tylko dlatego że "no trzeba by" i wiem, że powinnam, albo dlatego że skoro już zaczęłam, to głupio nie dokończyć. Kiedy się męczę - nie fizycznie, psychicznie.

Nie wiem, dlaczego tak się dzieje, co sprawia, że raz na jakiś czas pojawia się taki dzień, kiedy w ogóle nie ma natchnienia, nie ma weny, są chęci, a potem okazuje się, że w sumie jednak nie, zapraszamy na ławkę rezerwowych. Kiedy robię ćwiczenia z przymusu, z poczucia obowiązku, z powodu tamtego snickersa, z powodu wtorku etc. Kiedy się zmuszam.

To nie jest dobry workout.

Są takie posty "motywacyjne" typu "ŻADNYCH WYMÓWEK" albo "żałuję pójścia na siłownię - powiedział nikt nigdy", które generalnie wskazują, że ci, co nie ćwiczą, są frajerami i przegranymi, i należy się z nich śmiać, bo to takie cieniasy. Są też historie ludzi o tym, że w sumie to nie znoszą tego robić, nie lubią biegać, rzygać im się chce na widok sztangi, nie lubią pocić się na siłowni, nie lubią tego albo tamtego, że robią to tylko, żeby [tu wstaw argument], że się zmuszają, że strasznie im się nie chce, ale [tu również wstaw argument], że nienawidzą tego i tak dalej, i tak dalej. Tylko że jest pewien sekret:

To nie jest dobry workout.

Nie wyobrażam sobie, że miałabym regularnie ćwiczyć, praktykować jogę czy trenować krav magę, zawsze czując się tak "bez natchnienia", tępo, blado. Przecież to jest katorga! Może naszemu ciału jest wszystko jedno (chociaż, czy ja wiem? Takie nagromadzenie negatywnych emocji nie może być zdrowe), ale naszemu umysłowi nie. Nigdy w życiu nie zrobiłabym żadnej z wymienionych rzeczy, gdybym miała się do nich zmuszać, zaciskać zęby, myśleć o Anglii i robić, mimo że nienawidzę tego, co robię. A jednak są tacy ludzie.

Ćwiczenia sprawiają, że czuję się dobrze. Męczę się i uwielbiam to. Z jednej strony tracę siły, ale z drugiej ładuję baterie na kolejne godziny. Workout daje mi autentyczną radość. Nie wiem, dlaczego, ale jestem szczęśliwa, kiedy ćwiczę. Daję z siebie, ile mogę, bo wiem, że na tym zyskuję, bo to lubię, bo się cieszę, bo podoba mi się praca, jaką wykonuje moje ciało, podoba mi się, że moje mięśnie męczą się po to, by stać się silniejszymi. Cieszą mnie postępy, drobniutkie sukcesy, cieszy mnie, że zrobiłam tyle a tyle powtórzeń. Jestem z siebie dumna po skończonym workoucie. Bo wiem, że robię dobrą robotę. Czasem workout szalenie poprawia mi humor, a czasem daje tę niezrozumiałą euforię powodowaną tym czy innym hormonem w ciele. A w trakcie? Najczęściej czuję się jak superczłowiek, z supermocą zrobienia niesamowitych rzeczy ze swoim ciałem. Niesamowite może być wszystko - że dzisiaj było 10 pompek, a wczoraj tylko 8. Że zmobilizowałam się do jednego dodatkowego powtórzenia. Że ćwiczenia "czuć w mięśniach". Że skakanie na skakance wychodzi mi coraz lepiej. Wszystko. To nie musi być coś, co zaimponuje komukolwiek innemu - tylko mi samej. Bo robię to dla siebie. Dla swojego ciała. Dla samego workoutu. Dla zmęczenia się, zrobienia czegoś fajnego. Bo mogę. Bo lubię. Nie ma w tym wszystkim poczucia spełnienia obowiązku.

Nikt mi nie każe. Jak ich nie zrobię, to zrobię kiedy indziej. Może był zły dzień. Może akurat nie miałam ochoty. Może byłam zajęta leżeniem na łóżku i oglądaniem serialu. Może naprawdę nie miałam weny i wiedziałam, że nic z tego. Może akurat był wtorek albo słońce świeciło pod złym kątem, albo może bolał mnie żołądek. Słucham swojego ciała. I ono czasem mówi "jesteś leniwą małpą", a czasem mówi "wiem, że możesz się zmobilizować, ale nic z tego nie będzie". I leniwa małpa zrobi dobry workout, ale zmuszanie się, bo ŻADNYCH WYMÓWEK już mi dobrego workoutu nie da. Nie da mi go nienawidzenie każdego powtórzenia i robienie mimo to. Nie da mi poczucie, że jak nie zrobię, to będę loserem. Nie da mi myśl o tym, że mi źle i niedobrze, ale moje ciało jest głupie i ja wiem lepiej, że trzeba robić, bo ŻADNYCH WYMÓWEK, wymówki są dla cieniasów. Nie da mi myśl, że muszę, bo inni zrobili i nie mogę być gorsza, albo że inni zrobili, a ja otóż muszę być lepsza od nich.

Słuchanie swojego ciała i dbanie o nie - także wtedy, kiedy mówi ci "nie będziemy dzisiaj ćwiczyć" albo "boli mnie, nie ćwicz dalej", a ty akurat bardzo chcesz, inni cię już wyprzedzili, akurat masz ważny egzamin, cokolwiek - to nie jest wymówka cieniasa. Jeśli nienawidzisz ćwiczeń, dodatkowe powtórzenie tego nie rozwiąże, bo to nie tam leży problem. Niekrzywdzenie swojego ciała i swojego umysłu - to jest dowód siły.

Wydaje mi się, że żeby zrobić dobry workout, taki, że w zdrowym ciele zdrowy duch, musisz lubić to, co robisz. Musisz lubić się zmęczyć. Musisz sobie czasem odpuścić. Umieć poczuć ten niezrozumiały dla mnie haj, tę dumę, tę motywację. Musisz lubić workout. Bo szczerze mówiąc, wszystkim innym jest wszystko jedno, co ze sobą robisz. Wszechświat dalej będzie się rozszerzał. Słońce dalej będzie wschodzić i zachodzić. Świat się nie zmieni. Masz na nim tylko chwilę i tylko chwilę na to, by czuć się dobrze, by lubić to, co robisz.

Ćwiczenia nie są twoim obowiązkiem.

Czyli czego się dowiedziałam o brodzie i jej pielęgnacji, żyjąc z Właścicielem Brody od dwóch lat. Niestety, chwilowo musicie wybaczyć, że nie ma zdjęć rzeczonej brody, ale trwają prace namawiające.

A więc...


...broda!

Pięć faktów o pielęgnacji brody (zwłaszcza tej dłuższej, "drwalowej")

Końcówki brody się rozdwajają.
Nic dziwnego, zwłaszcza przy dłuższych brodach. Włos brody jest może twardszy, ale też mocno narażony na zniszczenia zewnętrzne, ocieranie się o zamki bluz, talerze, ubrania, paski plecaka nawet i różne inne. Trudniej ją zabezpieczyć przed tymi uszkodzeniami, ale są na to sposoby. Przede wszystkim: regularne podcinanie! Nie tylko po to, żeby broda miała nadal swój odpowiedni kształt, ale też po to, żeby zniszczenia nie pięły się w górę włosa!

Pielęgnacja brody przypomina trochę pielęgnację kręconych włosów.
Głównie dlatego że najczęściej włosy mają swój naturalny skręt. Najważniejszą rzeczą tutaj jest to, że brodę najlepiej, najzdrowiej i najbardziej bezboleśnie czesać na mokro, kiedy włosy są miększe i podatne na współpracę. Jeśli mamy ochotę zrobić to na sucho (i mam na myśli rzeczywiście czesać, a nie tylko poprawić trzy sterczące włoski), najlepszy do tego będzie grzebień z szerokimi zębami. I tak jak przy włosach, brodę też najlepiej czesać (w miarę możliwości) od dołu, żeby uniknąć wydłubywania grzebienia z zarostu.

Broda może powodować problemy ze skórą.
Początkowo chciałam nawet napisać: broda może mieć łupież, ale to nie musi być tylko to. Generalnie skóra pod brodą jest suchsza i bardziej wrażliwa, co może powodować problemy. Warto o nią zadbać, używając odpowiednich szamponów, ewentualnie odżywek czy olejów. Na nagłe wypadki przydatna okazać się może emulsja do suchej skóry głowy Emolium (działa!) albo tłusty krem (również działa, ale trudniej się go nakłada, no i nie da się uniknąć nakremowania także włosów, chociaż w części). Oprócz tego, broda może również... boleć. To prawdopodobnie wrażliwe cebulki/mieszki albo właśnie podrażniona skóra. Dobre nawilżenie powinno zniwelować ten problem.

Brodę można, a nawet powinno się olejować.
Olejowanie brody przede wszystkim sprawi, że końcówki będą zabezpieczone przez zniszczeniami. Oprócz tego olejowanie pomaga w stylizacji (może zastąpić np. wosk), nawilża włosy (i skórę, jeśli nałożymy obficiej), a do tego sprawia, że broda ładnie pachnie.
Istnieją drogie, luksusowo wyglądające oleje specjalnie do brody, jednak ich skład to głównie olejki zapachowe. A nawet jeśli ich skład jest przyzwoity, to o ile nie chcemy ich dać komuś prezencie, o wiele lepiej zostać przy olejach do włosów, które są tańsze, a nierzadko zdrowsze. Cokolwiek jednak wybierzemy, olejujmy! Przy czym na porządną brodę wystarczy jedynie kilka pojedynczych kropli, warto nakładać z umiarem i dobrze rozprowadzać. Delikatny masaż skóry pod brodą również ma pozytywne działanie.

Brodę należy myć codziennie.
To wydaje się dość oczywiste, ale być może nie wszyscy o tym wiedzą. Myć - i to szamponem. Ponieważ broda towarzyszy we wszystkich codziennych czynnościach, włączając w to jedzenie, zbiera bardzo, bardzo dużo zarazków, których należy pozbywać się możliwie jak najczęściej. To tak tylko gwoli przypomnienia.

*
I jak? Spodobał Wam się post? Coś Was w nim zaskoczyło? Żyjecie z brodaczami, a może właśnie znaleźliście mój post z jej powodu? Podzielcie się swoimi wrażeniami!

Tematyka brody i jej pielęgnacji, w trochę bardziej szczegółowym ujęciu, na pewno jeszcze się tu pojawi, bo na półce leży olejek do próbowania i opisywania :)

A jako PS powiem Wam, że uwielbiam brody i ich pielęgnowanie, strzyżenie, modelowanie, olejowanie i wszystko inne i moim szalonym marzeniem jest praca w barber shopie, o.

Nie będzie dziś żadnych zdjęć, bo będziemy mówić o skalpie, a zdjęcia skalpu a) trudno się robi, b) nie są szczególnie potrzebne na tak niewielkim stopniu zaawansowania, c) szalenie mnie obrzydzają. No co zrobię.

Do rzeczy. Od jakiegoś półtora miesiąca dokuczały mi problemy ze skórą głowy, mniej lub bardziej. Swędziało, pod paznokciami zostawała paćka - jakby łupież, tylko wilgotny (i Wy chciałybyście to widzieć na zdjęciach?), a więc nie odklejający się płatkami, a jedynie zatykający skórę - pojawiały się mocno podrażnione miejsca. Pomyślałam: przejdzie, czapki nie lubi. Równolegle miałam problemy z resztą skóry - jestem alergiczką, skórę mam bardzo wrażliwą, taką, co to toleruje głównie Emolium, machnęłam ręką, bywa, różne są fanaberie mojej skóry. (Alergia jest na chrom i kalafonię, a przy okazji wszystko, co zapachowe, barwione i/lub mocno chemiczne. Na niektóre z tych, co to są bezpieczne dla alergików, też.) Dlatego przez długi czas skalpem w ogóle się nie przejmowałam, licząc na to, że powybrzydza i się uspokoi. Potraktowałam go Emolium do suchej skóry głowy - pomogło na podrażnienia od drapania i chwilowe swędzenie, polecam, bardzo dobrze nawilża i koi skórę głowy (dobre przy łupieżu; wiem, bo testowałam na S.).

Ale problem nie zniknął, za to dołączyło poczucie głębokiego dyskomfortu, jakby coś obklejało mi głowę. I wiecie, jak to jest - najprostsze rozwiązania przychodzą do głowy najpóźniej. Bo otóż co stoi w mojej łazience? Nie żadne wymyślne produkty, półprodukty, cud-odżywki... Nie, stoi Head&Shoulders, którego przecież znam i kocham od tylu lat. Kompletnie o nim zapomniałam. Zapomniałam też o peelingu.

Czym prędzej nasypałam cukru do kubeczka, wymieszałam z szamponem, wymyłam... Przeszło od razu. Nieśmiało wróciło po paru dniach - no to raz, Head&shoulders (już bez cukru), maska i jedziem. Dzisiaj znowu zastosowałam szampon z cukrem, żeby upewnić się co do oczyszczenia, ale nie miałam żadnych problemów od drugiego mycia, to raczej tak zapobiegawczo. Jak się nad tym zastanawiam - oczywiste, prawda? Po spoceniu włosów na siłowni, po czapkach, po francuzie, po alergicznych problemach mój skalp nie potrzebował, żeby go gładzić po głowie (ha!), tylko żeby go porządnie wymyć na wiosnę. Co przy okazji przypomniało mi, że Head&Shoulders, mimo tych wszystkich strasznych SLS i SLeS, i Bór wie, czego jeszcze, jest jednak szamponem mocno niezastąpionym.

Na problemy ze skalpem pomogły mi zatem: Emolium do suchej skóry głowy (doraźnie, kiedy już jest źle), Head&Shoulders z cukrem (żeby było znowu dobrze) i sam szampon HS (żeby nie wróciło). Aha, proszę tylko pamiętać, że o ile HS jest świetny na skórę głowy (przynajmniej moją), o tyle reszta włosów nie jest zachwycona i przydaje jej się dodatkowa porcja nawilżenia i odżywienia (u mnie - wypróbowywanie złotej maski ajurwedyjskiej Planety Organiki i olej jojoba i sezam z Marion).

Wiosenne porządki na głowie, ot, co. Bo wiosna już jest! Hurra! A co u Was?

Dziś akurat nie o włosach, bo swego czasu wspomnienie o epilette wzbudziło duże zainteresowanie. A więc mam, dostałam, wypróbowałam, przychodzę z recenzją.


Tak wygląda w opakowaniu. To obiecuje producent:


Brzmi szalenie obiecująco, prawda? Około 30 złotych to też nie jest taka fortuna, której nie można by poświęcić, bo a nuż właśnie wydamy ją na nową depilacyjną rewolucję. No więc... nie bardzo.


Epilette to jest taki produkt, który generalnie nie jest zły. Jego problemem jest to, że coś takiego już istnieje i nazywa się maszynka do golenia - bo otóż epilette nie daje niczego ponad nią.



Mam wrażliwą, alergiczną skórę i powiem Wam, że wolę używać maszynki niż epilette. Miało nie być podrażnień, podrażnienia są. Skóra po użyciu piecze, a w delikatniejszych miejscach mocno się zaczerwieniła - nieprzyjemne uczucie pozostaje jeszcze kilka godzin! Krem jest obowiązkowy. I niby się nie zatnę, ale co z tego, skoro boli mnie i sprawia większy dyskomfort niż maszynka? Wrażenie po epilette przypomina golenie się na sucho w jakimś delikatnym miejscu. No i zostaje delikatny pyłek, przypomina mi talk. Inna sprawa - czas. Ogolenie nogi od kolana w dół czymś tak małym, jak na zdjęciu powyżej, jeśli trzeba tego używać malutkimi, kolistymi ruchami, po kilka w każdym miejscu, zajmuje wieki, jeśli nie chcemy znaleźć zagubionych włosków. Że masaż jest przyjemny? No, jest, dopóki epilette nie podrażni skóry.
Epilette ma jedną wielką zaletę - nie zatnę się na kolanie, choćbym nie wiem jak chciała.

Z powodu mojej skóry nie wiem, czy to rzeczywiście wina producenta, czy może po części moja (ale obiecywał, że nawet skóra za delikatna na maszynkę - czyli ja się jeszcze nie kwalifikuję!). Epilette nie składa się z samych wad - można użyć go więcej razy niż napisano, trzeba tylko sprawdzić, czy na depilującym plastrze nie ma włosów. Poza tym jest poręczne i zapewne ratuje życie, jeśli tuż przed wyjściem przypomniało nam się, że coś z jakiegoś powodu trzeba ogolić*. Być może jest też dobrym rozwiązaniem dla osób, które depilują przedramiona, gdyby tu się jakaś znalazła, bardzo proszę się się wypowiedzieć. Nogi rzeczywiście zostają gładkie - chociaż u mnie niezadowolone i niedotykalskie przez dobrą chwilę. Włoski odrastają dokładnie tyle samo czasu, co po maszynce.

Tak więc... Polecanie epilette zależy od tego, czego my właściwie od niego chcemy. Myślę, że wielu osobom się spodoba, ale akurat w moje wymagania nie trafił. A jak będę już duża i bogata, to zafunduję sobie depilację laserową i pozbędę się cholerstwa na dobre! :)

I jak? Zachęciłam czy zniechęciłam Was do wypróbowania epilette?

PS: *aby mi nikt nie zarzucił: generalnie golić się można albo nie i żadnego przymusu czy obrzydzenia nie produkuję z powodu owłosienia lub jego braku ;)

Tu jest skład, u linkowanej już w październikowej aktualizacji Doroty (klik) analiza tegoż.

Cudeńko nazywa się Eva Natura, Szampon z czarną rzepą. Wedle producenta - do włosów osłabionych, wypadających, łamliwych. Niekoniecznie to, co dolega moim włosom... Ale wybór trafiony w dziesiątkę!

Przede wszystkim moje włosy po myciu wytrzymały pełne siedem dni bez mycia i wyglądały bardzo dobrze, a po pięciu dniach nadal całkiem dobrze. To mój rekord! A przyznam, że nie używałam żadnych wspomagaczy, przeciwnie: codziennie od ucha w dół nakładałam Gliss Kur Ultimate Color.
Włosy w trakcie mycia były tak gładkie i śliskie, że poważnie zastanawiałam się, czy by ich nie zostawić zupełnie bez odżywki. Ostatecznie za pierwszym razem nałożyłam Naturę Siberikę, bo uznałam, że jej efekt jest na tyle znikomy, że będę mogła przyjrzeć się działaniu - i mam wrażenie, że to połączenie bardzo się polubiło. Potem nakładałam Banię Agafii (momentalną, z żeń-szeniem), oba po myciu. Włosy były miękkie, ale nie zbyt miękkie, śliskie, gładkie, przyjemne w dotyku... I co najważniejsze - porządnie nawilżone, całkowicie odżyły. W tej chwili mają się soczyście i świetnie! Jedynym minusikiem nazwałabym to, że włosy po myciu nie są sypkie, w trakcie czesania palcami ciężko mi jest rozdzielić pasma - nie mylić z nadmiernym plątaniem!

Z rzeczy nie do końca związanych z samymi włosami - ciężko było mi znaleźć ten szampon. Odwiedziłam chyba wszystkie drogerie i dopiero w ostatniej Naturze udało mi się znaleźć. Cena była niewielka (około 7 złotych, jeśli dobrze pamiętam). Jest wydajny, bardzo fajnie się pieni, łatwo pokryć pianą całą długość włosów. Zapach? Uwielbiam! Utrzymuje się w lekko zniekształconej formie na moich włosach i to też mi się podoba. Proszę państwa, czy to znaczy, że coś ze mną nie tak? ;)

Zarzuciłam używanie Jantaru po dwóch tygodniach z górką, bo powoduje swędzenie, i potrzebowałam porządnego oczyszczenia - stąd "Czarna rzepa" ostatnio króluje w łazience. Jej efekt - zarówno kojący dla skalpu, jak i nawilżająco-myjący - wydaje mi się lepszy nawet od mydła cedrowego Bani Agafii.

Na plus:
+ bardzo dobrze oczyszcza
+ bardzo dobrze nawilża
+ włosy są miękkie, śliskie i gładkie
+ nie podrażnia skóry głowy - mam wrażenie, że wręcz ją odświeża
+ nie obciąża
+ niska cena
+ wydajny

Na minus:
- brak sypkości włosów
- trudno znaleźć w sklepie - przynajmniej ja miałam problem

Podsumowując: bardzo, bardzo się cieszę, że wypróbowałam ten szampon, na chwilę obecną kwitnie między nami gorąca miłość. Moje włosy zajadają się rzepą, a ja cieszę się z ich kondycji. Kryzys zażegnany! Nawet nie wiecie, jak mnie to cieszy. Doroto, dziękuję za polecenie!

A jak się mają Wasze włosy? Używałyście tego szamponu? Może macie swoich ulubieńców?
Mam nadzieję, że jeśli i Wy miałyście jakieś kryzysy, już dawno przeminęły!

PS. Listopadowa aktualizacja nastąpi z lekkim opóźnieniem, bo moje włosy nie odkształcają się chyba tylko tuż po myciu - inaczej pomiar wychodzi przekłamany ("ale jak to, włosy mi zmalały?!").

Najpierw była frustracja. No bo jak to tak, bez kucyków. A inni noszą, a ja nie mogę? Ale ja chcę. Proszę mi dać. Później było zaglądanie zza węgła: a co to? a można tym? a podoba wam się? a nie boli? a dla mnie mogłoby być? Skończyło się na tym, że poszłam i kupiłam.

Niewiele to większe od kostki do gry, powiem Wam. Ale mam, wypróbowałam na razie raz. Kupiłam w Hebe za 15 złotych. Fajerwerki odłóżcie na Sylwestra, ale kiwać głową z aprobatą można.


Prawda, że ładne? Producent twierdzi, że bez bólu głowy, bez śladów na włosach, gładziutkie i nieplączące.
Hmmm. Przyjrzyjmy się. Oto moje pierwsze zastrzeżenie:


Na brązowej ślad złączenia (stopienia?) jest ledwie widoczny, natomiast na przezroczystych jest już zdecydowanie nie tylko widoczny, ale przede wszystkim wyczuwalny. Trochę się bałam, że zniszczą mi nieco włosy, ale po obcięciu i lekkim spiłowaniu nie było już tak źle.


Trzyma dobrze. Wygląda ładnie - nie mam tam włożonej w środek żadnej spinki, jak to czasem robię przy kucykach, żeby bardziej sterczały. Nosi się przyjemnie, chociaż trochę inaczej niż gumki. Po założeniu nie można kucyka już "podciągnąć" wyżej, bo Invisi zostaje na miejscu. Trochę czułam ciężar włosów, ale przyzwyczaiłam się do tego uczucia i było mi - co ciekawe! - wygodnie. W kucyku! Euforia natychmiast.

Część z Was może już wie, część może nie - nie podcinałam końcówek od dłuższego czasu, pewnie i pół roku. Lato się skończyło i... moje końcówki mają się świetnie. Ciekawym już mówię: grubość mojego kucyka to 8 cm, natomiast około dziesięciu-piętnastu centymetrów nad końcami jest to już 7 cm i trochę (niestety nie umiem zmierzyć tego lepiej, bo metr krawiecki nie daje najdokładniejszych pomiarów świata).

A co tam u wierzchniej warstwy włosów?
Wierzchnią warstwę podcięłam w pierwszym tygodniu lipca. Zmieniłam nawyki: zaczęłam sypiać w warkoczu, a od września nie rozczesuję już włosów na mokro. Zabezpieczam "końcówki" - u mnie to znaczy całą długość od ucha. Na co dzień staram się nosić włosy spięte, ostatnio jak najczęściej w upięcia, a nie warkocze, chociaż nie jestem pewna, czy moje nastroszone upięcia cokolwiek zmieniają i czy może nie jest gorzej.

Dzisiaj nareszcie znalazłam chwilę, by podciąć wierzchnią warstwę, bo minęły trzy miesiące i zaczęłam zauważać rozdwojone końcówki. Jak? A pamiętacie Kopciuszka, która oddzielała mak od popiołu? No to ja to robię podobnie ;)

Używałam nożyczek fryzjerskich z Rossmanna, bo na moje obecne potrzeby są wystarczające. Oto, co zrobiłam:

Dzielę włosy na 4 ćwiartki i każdą ćwiartką zajmuję się z osobna, z uwagi na ilość:


Staram się robić to nad czarnym tłem, bo wtedy najlepiej widać moje włosy. Owijam pasmo na trzech środkowych palcach - od wskazującego do serdecznego - i bardzo powoli przesuwam do dołu, pozwalając, by krótsze włosy (wspomniany wierzch głównie albo inne połamane włosy) sterczały w górę. Wtedy dokładnie się im przyglądam i te, które są rozdwojone, wycinam nożyczkami.

Drugim etapem jest zmniejszenie liczby palców z trzech do samego wskazującego:


Upewniam się w ten sposób, że przejrzałam jak największą ilość krótszych, odstających włosów. Staram się też, by pasmo było w miarę luźne i szerokie na cały palec, a nie ściśnięte jak do warkocza; w ten sposób włosy są bardziej swobodne i mniej przeoczę.

Ostatnim krokiem jest przejrzenie ich raz jeszcze, kiedy pasmo wisi całkiem luźno:


Przyglądam się końcówkom dokładnie i liczę na to, że jeśli coś się wcześniej schowało, teraz to wynajdę. A potem powtarzam cały proces jeszcze trzy razy na pozostałych ćwiartkach.

Jest to na pewno czasochłonne, ale nie jakoś przerażająco: mi zajęło trochę ponad godzinę, czyli mogło być gorzej.

Jeśli chodzi o skuteczność - nie mam wielkich zastrzeżeń. Jasne, nie wytnę w ten sposób stu procent zniszczonych końców, ale co mi broni poprawić to, jeśli jakieś znajdę? Jest to jednak sposób dosyć skuteczny, przynajmniej w moim odczuciu. Przy okazji - możemy lepiej poznać swoje włosy!
Ja dowiedziałam się paru rzeczy, na przykład, że moje starania (warkocz do spania i tak dalej) przynoszą efekty - rozdwojonych końcówek jest o wiele mniej niż było ostatnio, są raczej pojedyncze. Nie liczyłam, ale wszystko, co wycięłam, widzicie na pierwszym zdjęciu. Udało mi się też zlikwidować zniszczenia na większej części długości i z tyłu - większość to końcówki z przodu, z wysokości około dwudziestu-piętnastu centymetrów od dołu (niżej już nie, wyżej sporadycznie), czyli w tym miejscu, gdzie najbardziej strzępi się warkocz. Oprócz tego mogłam przyjrzeć się też samym zniszczeniom - większość z nich to jedynie zaczątki, milimetrowe rozszczepienia, nie zdarzały się żadne potworki; niektóre włosy były natomiast zmiażdżone lub urwane, co jest zapewne wynikiem fryzur, ewentualnie znowuż niedopilnowania warkocza.

Dla mnie kopciuszkowe podcinanie jest obecnie najlepszą metodą, o ile nie robi się tego co tydzień, a z taką częstotliwością, z jaką podcinałybyśmy końcówki. Jestem wręcz zaskoczona, ile się dowiedziałam o swoich włosach dzięki przejrzeniu ich!

A Wy? Wypróbujecie tę metodę czy macie swoją ulubioną?

Zrobiłam taką niedawno, zainspirowana postami innych. Mój antytalent sięga nawet Painta, dlatego nie było to jakoś szczególnie przyjemne zajęcie, ale proszę bardzo, oto jest.
Przy okazji - moje włosy bardzo się polubiły z olejem+odżywką, w miarę możliwości staram się to dodawać chociaż na krótko przed każdym myciem. Udało mi się też odbić włosy! Pięknie są uniesione, nawet inni, nie-włosomaniacy zauważyli. Wkrótce zdjęcia, niech no tylko zbiorę się i znajdę chwilę czasu.
Aha, i jeszcze jedno - ostatnio na co dzień staram się nosić wysokie upięcie (koka, jakieś korony), bo zauważyłam, że warkocz strasznie się strzępi, chyba go nieświadomie poniewieram.