lifestyle | girlpower | selflove: lifestyle

Pride Month to także mój miesiąc!

Być może o tym nie wiedzieliście, ale w piątek rozpoczęliśmy nie tylko czerwiec, ale i miesiąc Pride! Pride, czyli dumy, widoczności, istnienia, kiedy celebrujemy to, że nie wszyscy ludzie są heteroseksualni i cis (czyli czujący się dokładnie “na taką” płeć, jak została przypisana przy urodzeniu). Może zauważyliście już kolorowe hasztagi na Instagramie albo specjalnie, tęczowe tło na Facebooku? Nawet taka manifestacja kiedyś mogła zagrażać życiu manifestujących tak osób!

O co chodzi?

Pride rozpoczęło się buntem - to właśnie w tym miesiącu wydarzyły się demonstracje i zamieszki w Stonewall, dzięki którym powstały pierwsze marsze i parady, a homoseksualizm przestał być zbrodnią. Obecnie Pride ma znacznie łagodniejszy przebieg - to w tym miesiącu mamy parady i marsze równości, a różne instytucje organizują specjalnie wydarzenia (np. pokazy filmów).

Pride to radość i duma - z bycia sobą, z możliwości bycia sobą. To okrzyk: “Jesteśmy! Istniejemy! Jesteśmy ważni! Mamy prawo tu być i być usłyszani!”. Ale to też okrzyk: “Cieszę się z tego, kim jestem!”, to podziękowanie i uhonorowanie wszystkich tych przed nami, dzięki którym jest - może nie idealnie, ale - coraz lepiej, coraz łatwiej. To pozytywne, budujące uczucia, zacieśniające poczucie wspólnoty, jedności. To święto radości i energii, święto bycia sobą.

Oba zdjęcia pochodzą z instagrama ote, osoby członkowskiej poznańskiej grupy Stonewall <3

Dla kogo?

Pride to przede wszystkim celebracja tych nienormatywnych tożsamości, orientacji i identyfikacji. To święto wszystkich osób homo-, bi-, a- oraz panseksualnych, osób trans, interseksualnych, osób niebinarnych, genderfluid, agender. To miesiąc wszystkich osób niehetero i niecis.

Ale nie tylko. Oczywiście w tym czasie to właśnie te osoby są najważniejsze, ale wszyscy mają prawo do chociażby udziału w paradzie czy marszu! Jeżeli tylko wspieramy osoby, działania LGBTQIA+, jesteśmy tak zwanymi “allies” - to jak najbardziej celebrujmy! Cieszmy się z innymi, głośmy prawo do miłości bez żadnych warunków!

Również od ote!

A cóż to znaczy wspierać? Sposobów jest pewnie tyle, ilu ludzi, bo przecież każdy ma własne predyspozycje i metody wyrażania czy działania. To może być głosowanie na tych polityków, którzy popierają postulaty osób LGBTQIA+, takie jak związki partnerskie, to może być wspieranie finansowe czy wolontariackie organizacji działających na rzecz takich osób, to może być przekazanie 1% podatku np. na Kampanię Przeciw Homofobii czy Miłość Nie Wyklucza. Ale to mogą być także mniejsze gesty - o równie wielkim znaczeniu! To może być reakcja na homofobię czy transfobię we własnym środowisku - w pracy, w szkole, w rodzinie - o ile oczywiście okoliczności nam na to pozwalają, to znaczy na przykład nie stracimy pracy, kiedy jej bardzo potrzebujemy itd. To może być upomnienie znajomych, kiedy opowiadają homofobiczny żart. To może być zaprzestanie używania słów “pedalski”, “pedał w rurkach” itd. To może być stworzenie środowiska akceptacji dla swoich bliskich, zwłaszcza dzieci, tak aby nie bały się do nas przyjść z problemem albo zrobić przed nami coming outu.

No i - tak, to może być pójście na paradę jako sojusznik! Im nas więcej, im liczniejsze one są, tym lepiej! Tym lepiej zamanifestujemy przede wszystkim, że jesteśmy obywatelami i nasze prawa nie mogą być pomijane, spychane na dalszy plan.

Zawsze możemy być lepszymi ludźmi!

Dla ciebie - i dla mnie!

I wreszcie - tak, Pride Month to także mój miesiąc. Jestem osobą panseksualną, to znaczy pociągają mnie osoby niezależnie od płci, genderu czy genitaliów. Zawsze nią byłam - choć nie zawsze to wiedziałam, odkryłam to na początku liceum - i zawsze nią będę, nawet jeśli od pięciu już prawie lat jestem w związku z mężczyzną, który jest moim narzeczonym. Jestem także, choć na zewnętrzny świat ma to niewielki wpływ i nie wie o tym zbyt wielu ludzi*, osobą o identyfikacji agender, chociaż używam żeńskich końcówek i zaimków i nie odczuwam dysforii w związku ze swoim ciałem.

A zatem nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Wam dobrego miesiąca pełnego miłości, niezależnie od Waszych identyfikacji i tożsamości! Love is love!

*teraz już może więcej, bo piszę o tym przecież na publicznym blogu. Teraz się przekonamy, kto go czyta, haha!

czerwca 04, 2018
0 komentarzy

Zauważyliście, że ostatnio piosenki są jakby... niepokojące?

gender

Ostatnio dzięki akcji #MeToo sporo się mówi o problemie molestowania - i to jest super, że ten problem staje się widoczny, że - nie wierzę w ogóle, że trzeba to jeszcze udowadniać - molestowanie kogoś to wstyd i przestępstwo, które nie zostanie bez konsekwencji. A ja dziś przychodzę z zagadnieniem podobnym, dotyczącym kultury, ale to kobiety w nim są nieco wątpliwe. Ponieważ wykluczać może każdy, a nikt nie powinien.

Blurred lines

Że teksty piosenek mężczyzn nierzadko budzą wątpliwości to chyba powszechna wiedza. Wystarczy tylko wspomnieć o Blurred lines niejakiego Robina Thicke, w których śpiewa choćby:

I hate these blurred lines

I know you want it

(Nienawidzę tych niejasnych kwestii

Wiem, że tego chcesz)

albo

But you're an animal, baby it's in your nature

Just let me liberate you

(Ale ty jesteś zwierzęciem, kochanie, to w twojej naturze

Pozwól, że cię wyzwolę)

I może dla zachowania śniadań w żołądku nie będę cytować dalej. Wiecie chyba, o co mi chodzi. Blurred lines równie dobrze może być podpisane jako Hymn Gwałcicieli.

Kobiety

To i kolejne zdjęcie pochodzą z serwisu Spotify.

Ostatnio jeżdżę więcej autem, a co za tym idzie - słucham radia i, chcąc nie chcąc, tekstów współczesnych piosenek (no i prowadzących, ale to temat na osobny wpis). I przyznam się Wam - myślałam, że dziwne i niepokojące teksty piosenek to domena mężczyzn. Ale nie, po prostu teksty śpiewane przez kobiety udają, że wszystko z nimi w porządku. Nie wierzycie? Ja też przez chwilę, a potem pomyślałam, że gdyby takie rzeczy śpiewali mężczyźni, na pewno byłyby bardziej kontrowersyjne. Czyżby w popkulturze istniało większe przyzwolenie na toksyczne zachowania kobiet*?

Co powiedziecie na tytuł (powtarzany też jako refren) niedawnego przeboju Marty Gałuszewskiej - Nie mów mi nie? Czy to Wam nie brzmi nieco… wiecie, jak Robin Thicke, który śpiewa “wiem, że tego chcesz”? No dobrze, uznacie, przecież to romantyczne, bo ona chce z nim po prostu uciekać w siną dal.

Weźmy w takim razie faktycznie piosenkę o uciekaniu - Sylwia Grzeszczak, Pożyczony. Zacznijmy od słów:

Umówiłeś się z nią na komedię w jednym z kin

Nie obchodzi mnie to

Bilet mam już obok, kupiony

Bo przecież stalking i “celowe wpadanie” na kogoś, o kim wiemy, że spotyka się z kimś innym (!), to bardzo zdrowy model zachowań, prawda? Cała piosenka zresztą mówi o tym, że podmiot liryczny chciałby… porwać tego mężczyznę (wiecie, tego, który spotyka się z inną!), bo tak jej się podoba. Kogo obchodziłoby zdanie drugiej osoby?

To przecież nic takiego

Zabiorę cię w daleki lot

(...)

Chcę się przejrzeć choć raz

W tak cudownych oczach twych

Wtedy zacznę się bać

Że cię lepiej poznam i nie

Oddam

(...)

Na parę chwil pożyczę cię

No rzeczywiście, romantycznie, bo on jej się tak podoba, no nie? Więc po co respektować jego wybory życiowe albo innych ludzi (np. tych, z którymi jest w związku czy się z nimi spotyka), przecież podmiot liryczny chce bardziej. Jeżeli nadal nie wydaje Wam się to zbyt dziwne, wyobraźcie sobie znów naszego dobrego znajomego Robina, który śpiewa to Wam, kiedy widzi Was na spacerze z chłopakiem albo mężem. Bo chciałby Was porwać. Ale to komplement przecież, takie jesteście ładne!

To może jakiś hit z zagranicy? Co powiecie na swojską, zadziorną dziewczynę, Meghan Trainor (wiecie, tę od All about that bass) i jej piosenkę Credit? Opowiada o tym, że podmiot liryczny po rozstaniu widzi swojego chłopaka z nową dziewczyną - serio, co oni wszyscy z tym obserwowaniem byłych - na co podmiot komentuje:

She'll never know that I made him better for her

(Ona nigdy się nie dowie, że to ja go ulepszyłam)

I o ile sam koncept “zrobienia z kogoś lepszego człowieka” jest jeszcze w porządku i da się go obronić, o tyle tutaj przedstawiony jest… no, niepokojąco. Bo tu nie chodzi o to, że dzięki partnerstwu obie osoby stały się lepszymi wersjami siebie. Nie, tutaj jedna osoba robi to:

I made him cool

He used to be a fool

(To ja sprawiłam, że był cool

Bo kiedyś był głupcem)

No… dobrze. Reszta piosenki jest w tym samym stylu - Meghan śpiewa coś o polepszaniu jego umiejętności w seksie i tak dalej. Wyobrażacie sobie, że Wasz były opowiada na prawo i lewo, że zanim Was naprawił, byłyście beznadziejne na każdym polu, zwłaszcza w łóżku? No ja jakoś też nie.

...no dobra, nie tylko ostatnio

Oczywiście tradycja bycia niepokojącym i toksycznym ma długie korzenie. Przede wszystkim mamy przecież Hymn Wszystkich Stalkerów, Every Breath You Take, śpiewany przez The Police, który jest dosłownie o tym, że gość obserwuje adresata lirycznego i już zawsze będzie to robił. A jeżeli jeszcze nie przechodzą Was ciarki, to jako ciekawostkę przytoczmy ostatnią zwrotkę Szła dzieweczka:

Jak żeś zjadła, to żeś zjadła

To mi się nie chwal - ha, ha, ha

(...)

Jakbym znalazł kawał kija, (Bo jak bym Cię w lesie spotkał)

To bym cię wyprał - ha, ha, ha

Pewnie się już domyślacie, czemu o tej zwrotce się nie pamięta.

Ale wróćmy do hitów pop, czasów współczesnych i kobiet jako wykonawczyń. Co powiecie na Dark Horse Katy Perry? Fajny do poskakania i przy okazji można komuś grozić, bo przecież nic tak nie mówi femme fatale, jak samodzielne wpisanie się w stereotyp “crazy ex-girlfriend”:

Make me your Aphrodite

Make me your one and only

But don’t make me your enemy, your enemy, your enemy

(Uczyń mnie swoją Afrodytą

Swoją jedną jedyną

Byle nie swoim wrogiem, wrogiem, wrogiem)

Albo może sięgnę jeszcze dalej, do dawnej idolki młodzieży, Avril Lavigne? Jej piosenka Girlfriend jest wyjątkowo rozkoszna:

I don't like your girlfriend

No way, no way

I think you need a new one

(Nie lubię twojej dziewczyny

Nie ma opcji, nie ma

Potrzebujesz nowej)

(...)

In a second you'll be wrapped around my finger

Cause I can, 'cause I can do it better

There's no other, so when's it gonna sink in?

She's so stupid

What the hell were you thinkin'?

(Owinę cię sobie wokół palca w mgnieniu oka

Bo mogę, bo robię to lepiej

Nie ma innej opcji, kiedy to dotrze?

Tamta jest taka głupia

Co ty sobie w ogóle myślałeś?)

Nic tak nie mówi silna, drapieżna dziewczyna, buntowniczka, jak nagabywanie obcych ludzi w związku i “odbijanie” kogoś, no nie? No i nic nie jest bardziej wyzwolone niż traktowanie wszystkich innych kobiet jak przeciwniczek do “księcia”. Jestem ciekawa, ile dziewczyn faktycznie wyrosło na takim przekazie, w społeczeństwie, w którym kobiety są sobie rywalkami i dopiero niedawno zaczęły wyrastać ruchy kobiecej solidarności i sisterhoodu, siostrzeństwa.

A na zakończenie taka niewinna, liryczna wręcz Anna Wyszkoni w Lampie i sofie:

Chciałabym zabrać ci sen

Żebyś w nim nie zdradził mnie

Chciałabym każdy Twój dzień

Zawsze już na własność mieć

To fajnie, Anno, a chciałabyś mieć też autonomicznego partnera, który jest żywym człowiekiem z własnymi emocjami i rozumiem, czy nie? Może jednak lepiej kupić psa?

To tylko piosenki!

Tak to właśnie wygląda w popkulturze, a to, co powyżej, to jedynie kilka przykładów “z wierzchu”. Dlaczego jednak mielibyśmy się przejmować piosenkami pop?

Dlatego że muzyka, zwłaszcza ta popularna (właśnie dlatego że jest popularna), tworzy kulturę. Nie ona jedna, ale jest jej dużą składową. I przyswajanie takich tekstów w radiu, obojętne, czy świadomie, czy nie, wpływa na nas i nasze postrzeganie świata, tak samo jak to, co widzimy w filmach, serialach, na okładkach magazynów (choćbyśmy ich nawet nie kupowali, a jedynie widzieli w sklepach), w witrynach sklepowych i wszędzie wokół.

Nie mam recepty, co z tym zjawiskiem zrobić. Cóż, tworzyć lepszą muzykę, tworzyć środowisko, w którym teksty toksyczne są niedopuszczalne i piętnowane jako takie, być świadomym.

A Wy? Co sądzicie? Jakie macie sposoby radzenia sobie z takimi zjawiskami? Jakie są Wasze przemyślenia? Zwracacie uwagę na teksty piosenek?

*No dobrze, to było pytanie retoryczne. Istnieje przyzwolenie na toksyczne zachowania wszystkich płci, po prostu każda ma swój zestaw Wątpliwych Zachowań. Przecież pokutuje w popkulturze ten trop “moja była-wariatka” (crazy ex-girlfriend) z jakiegoś powodu. Ale wystarczy obejrzeć pierwszą z brzegu komedię romantyczną, by zobaczyć, że zachowania wątpliwe posiadają nie tylko “byłe”, ale i “obecne”, tak samo zresztą, jak “byli” i “obecni”.

maja 28, 2018
0 komentarzy

Zamknij oczy i myśl o gender

featured

Jakiś czas temu miałam okazję odbyć krótką dyskusję w internecie z osobą, która tworzyła pewien projekt. Projekt wzbudził moje zainteresowanie, bo mimo ładnej szaty graficznej, jego treść była nieco… wątpliwa, to znaczy posługiwała się retoryką mocno sugerującą, że rzecz ta kierowana jest tylko do kobiet, ponieważ dotyczy w dużej mierze okresu. Współautorka tegoż projektu dowodziła mi później kilku rzeczy na moje uwagi, a ja mam coś do powiedzenia - tak o, obok tego tematu, bo oczywiście prywatnie także odpowiedziałam.

Pierwiastek kobiecy

Czasem noszę (wege) skórę i robię groźne miny, ale czy to koniecznie musi być "pierwiastek męski"?

Mianowicie na moje wspomnienie, że to dość średnio dla projektu być takim binarnym, bo jest to krzywdzące i są na świecie również osoby nieidentyfikujące się jako kobiety, które mają okres, usłyszałam, że oczywiście każdy może z projektu skorzystać, bo każdy ma jakąś część pierwiastka żeńskiego w sobie.

I tu jakby jest pies pogrzebany. Tak sobie myślę, że czasami mówimy do siebie wzajemnie, ale równocześnie jednak zupełnie w próżnię. Cóż z tego, że ja tu dowodzę, że nie tylko kobiety miewają okres (mają go też trans mężczyźni, osoby niebinarne, agender, genderfluid itd.). Wydawałoby się, że wynika z tego, że nie jest to pierwiastek ściśle kobiecy, tylko szerzej: ludzki, ale przeszło to nieusłyszane. Jeżeli zgadzamy się porzucić binarność, to przestajemy automatycznie operować pojęciami pierwiastek żeński, pierwiastek męski. Inkluzywnością nie jest stwierdzenie “osoby niebinarne też mogą mieć pierwiastki męski i żeński”.

Jak zatem możemy dyskutować o gender, o tożsamości, o inkluzywności, kiedy w naszym słowniku, mimo deklarowanej otwartości i zrozumienia, okres figuruje jako “zjawisko żeńskie”? Jak rozprawiać o inkluzywnym języku i projekcie, kiedy wciąż operujemy pojęciami “kobiecość” i “męskość”?

Bo to jest właśnie klucz: kiedy pozbędziemy się stereotypów i uświadomimy sobie, że istnieją ludzie trans, niebinarni, interseksualni, nagle takie określenia przestają mieć sens, nie niosą żadnego znaczenia - oprócz tego wyuczonego przez pełne stereotypów i uprzedzeń społeczeństwo, ewentualnie kreowanego indywidualnie przez osoby określające tylko siebie tymi sformułowaniami (dlatego że identyfikacja jest ekstremalnie indywidualną kwestią). I to oczywiście niektórym wystarcza.

To nie jest produkt dla wszystkich

Jasne, coś może być stworzone tylko dla określonej grupy osób. Ale czy tymi grupami koniecznie muszą być - jakże często - kobiety vs mężczyźni? Wiadomo, że projekt dotyczący miesiączek nie będzie interesował wszystkich - pewnie osoby z miesiączkami bardziej niż te bez nich. Ale na tej samej zasadzie książka o majsterkowaniu najbardziej zainteresuje… no cóż, majsterkowiczów, niezależnie od ich identyfikacji płciowej. No chyba że na okładce walniemy z jakiegoś powodu “książka dla męskich twardzieli”.

Dlatego tłumaczenie braku inkluzywności słowami “to nie dla wszystkich” nie ma sensu. Samo przez się rozumie się, że coś nie jest dla wszystkich - bo jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził. Jedyne, co jest dla wszystkich, to śmierć, to oczywiste (napisałabym, że podatki też, ale przecież mamy mnóstwo "biznesmenów" od nich uciekających, z prezydentem USA na czele). Ale pewnym umysłowym lenistwem jest tłumaczenie, że coś nie jest dla kogoś z powodu jego płci lub z powodu naszej niechęci do wykonania tego wysiłku, by sformułować swój projekt tak, by nikogo nie wykluczał.

Bo napisanie książki o niszowym temacie, który nie wszystkich zainteresuje, nie jest wykluczeniem dla osób, które się tym tematem nie interesują. Byłoby, gdyby interesowały się czymś albo chciały z czegoś skorzystać, ale czuły się odrzucone, bo nie pasują do z góry narzuconej etykiety, KTO może się tym interesować - np. “Jogurt dla MĘŻCZYZN”.

Czasem zaś nakładam różowy makijaż do różowej bluzki i różowych kolczyków, ale nie czuję, że to "pierwiastek kobiecy". Inni ludzie też mają prawo do różowych ubrań, biżuterii i makijaży, to jeszcze nie robi z nich "osób o kobiecych cechach".

Zamknij oczy i myśl

Wiem, że rozważania o gender (czy zresztą każdej innej cesze, na podstawie której można kogoś wykluczyć lub dyskryminować) są trudne. Jesteśmy karmieni stereotypami, błędnymi przekonaniami, informacjami bez pokrycia w rzeczywistości, nieprawdziwymi faktami, które dobrze udają prawdę, bezmyślnymi frazami (słyszeliście na przykład kiedyś “ty żydzie!”, kiedy ktoś nie chciał się czymś podzielić? powiedzieliście kiedyś "wycyganić"?). Jesteśmy nauczeni konkretnego myślenia, wiele rzeczy robimy bezrefleksyjnie. Ale granice naszego języka wyznaczają granice naszego świata.

Zatem to o to właśnie chodzi. O chwilę refleksji. O moment zastanowienia, uświadomienie sobie: co i jak robię. Jak już raz przyjmiemy do wiadomości, że istnieją zjawiska takie jak dyskryminacja ze względu na płeć, transfobia, rasizm (wyliczanka jest jeszcze długa), możemy bardziej świadomie nauczyć się go wychwytywać, wypleniać z naszych codziennych zachowań. Bo jednak chodzi nam w życiu o to, by wiedzieć i mieć kontrolę nad tym, co wydobywa się z naszych ust i klawiatur. Prawda?

Jak nikogo nie obrażać? Po prostu.

Niektórym łatwo jest podać wymówkę: oj, bo dziś trudno się w tym połapać. Widziałam na facebooku post, w którym osoba pokazała zdjęcie źle zaparkowanego samochodu, dodając: “oczywiście wysiadła z niego lalunia w mini i pełnym makijażu”. Autorka posta bardzo była potem zdziwiona, kiedy ludzie się obruszyli na jej komentarz; tłumaczyła, że chodziło jej o to, że ta osoba ewidentnie nie jest ze wsi. Na kolejne oburzone komentarze, odpowiedziała, że dziś trudno się porozumieć z innymi.

No nie, nie jest trudno. Wystarczy przyjąć sobie za ster myśl: nie chcę nikogo skrzywdzić, nie chcę nikogo obrazić. I im częściej będziemy ją mieć - jak w czasie świadomego śnienia, niech będzie odruchową myślą - tym częściej będziemy łapać się na tym, że coś może być nie tak w naszej wypowiedzi, w naszym przekazie, projekcie. Coś może być nielogiczne - dlaczego jogurt miałby być wyłącznie dla mężczyzn? Dlaczego miesiączka ma oznaczać tylko kobiety? Jak mini i makijaż wpływają na zdolności parkowania i dlaczego wcale? Dlaczego bycie ze wsi miałoby sugerować, że ktoś jest głupszy?

A wtedy możemy się tego pozbyć, przeredagować, poprawić się. To naprawdę nie jest trudne. Wymaga jedynie odrobiny inicjatywy i umysłowego wysiłku.

A jeżeli zastanawiacie się, jak o miesiączce czy płci pisać inkluzywnie, albo zastanawiacie się, czy “zrobiłabym lepiej”, zachęcam oczywiście do kupienia mojej miniksiążki - “Rzeczy, których nikt mi nie powiedział” - na Etsy!

PS Po napisaniu tego posta przyszła do mnie jeszcze jedna refleksja. Argument “bo ja mam przyjaciela czarnoskórego/geja etc. i jego to nie uraża” jest jeszcze większym umysłowym lenistwem, ponieważ błyskawicznie rozliczamy samego siebie i zwalniamy z dalszych rozważań. A pierwsze słyszę, by jakakolwiek grupa społeczna dysponowała umysłem roju i miała jedną opinię na każdy temat. Być może twój znajomy po prostu… ma jakiś konkretny problem gdzieś? On też żyje w tym samym społeczeństwie, to, że należy do dyskryminowanej grupy jeszcze automatycznie nie sprawia, że jest bardziej (samo)świadomy.

maja 21, 2018
0 komentarzy

Moja książka - "Rzeczy, których nikt mi nie powiedział" z ilustracjami

featured

Prawie dwa lata temu zaczęłam pisać książkę. I dziś mogę Wam ją przedstawić na moim Etsy.

Książka ta to zbiór przemyśleń i ilustracji na tematy związane z dorastaniem i stawaniem się dorosłym; to krótkie historie o kompleksach, wyglądzie, rozczarowaniu i... akceptacji. To teksty pełne humoru i sarkazmu, bez owijania w bawełnę, ale przede wszystkim pełne empatii i zrozumienia.

Gdyby nie pomoc Raya, nigdy nie stałaby się niczym więcej niż plikiem w Wordzie na moim dysku. Dzięki jego wysiłkom dostała skład i projekt graficzny, wygląda pięknie! Dziękuję z całego serca.

Kiedy przestałam być dzieckiem, a zaczęłam (podobno) być dorosła, uświadomiłam sobie, że wielu bardzo, bardzo ważnych rzeczy nikt mi nie powiedział. Musiałam dokształcać się i doczytywać sama, a sporo z tych rzeczy i tak mnie zaskoczyło w tak zwanym międzyczasie.

Pomyślałam sobie, że jasne, nic nie zastąpi dowiedzenia się na własnej skórze, ale jest jednak sporo rzeczy, które chciałabym, żeby ktoś mi powiedział, choćby po to, żeby móc się z nimi na początku nie zgodzić. No więc kiedy okazało się, że jestem już duża, uznałam, że w takim razie muszę zrobić to sama; usiadłam zatem i napisałam. Napisałam krótką, dość sarkastyczną i upiększoną wulgaryzmami książkę o tym dziwnym, nieprzyjemnym momencie, w którym nie jesteśmy już dziećmi, ale jeszcze też nie dorosłymi, żeby być może skorzystali inni, tak jak nie mogłam skorzystać ja.

Książka podzielona jest na krótkie rozdziały, okraszone równie dosadnymi ilustracjami także mojego autorstwa, dlatego można sobie przeczytać parę rozdziałów, odłożyć, przetrawić i wrócić za jakiś czas, jeśli ktoś tak woli. Starałam się mówić bardzo inkluzywnie i empatycznie, z perspektywy osoby Wychowywanej Na Grzeczną Dziewczynkę (aczkolwiek coś chyba poszło po drodze nie tak, bo ani ze mnie grzeczna, ani dziewczynka, tak po prawdzie; co zresztą nie poszło nie tak w moim wychowaniu, oto jest pytanie).

Znajdziecie tutaj rozdziały o seksie, milionerach, millenialsach i byciu dziwką, porady, jak należy się golić i jak poprawnie mieć fobię, żeby wszyscy byli zadowoleni, trochę o gustach i co one mają wspólnego z byciem dobrym człowiekiem, jakiej muzyki należy słuchać, a nawet jak żyć, jak mieć pasje i jak spełniać marzenia… Zaraz, a może właśnie odwrotnie? W każdym razie mam rozdział poświęcony wibratorom, a inny lotopałankom, więc jeżeli to Was nie zachęca, to ja już nie wiem, co może*.

Będzie mi bardzo miło, jeśli zechcecie tę książkę nabyć. Poświęciłam jej sporo bólu (jak to w życiu bywa, a już w dorastającym życiu w szczególe) i wiele myśli oraz serca; chciałam dać to, co najlepsze, samą esencję przemyśleń i doświadczeń młodego dorosłego, bez owijania w bawełnę, tak, by zostawić Wam do czytania i oglądania na ilustracjach samo mięsko (wegetariańskie, dziękuję). Książkę można kupić w postaci przepięknie złożonego PDFa za szaloną kwotę 12 złotych, czyli jakąś połowę kawy w Starbucksie. A kto wie, może ja też podniosę Wam ciśnienie jak podwójne espresso albo osłodzę ból tego żywota jak Pumpkin Spice Latte?

Dzięki za uwagę. I ten, no. Powodzenia życiowego i dużo łyżeczek życzę!

96 ilustrowanych stron wraz z okładką, 35 rozdziałów, skład i projekt graficzny Ray Grant, wyd. Książki po 30. Dostępna w formie PDF do ściągnięcia w sklepie na Etsy "Martwa Natura", na życzenie w ustalanej indywidualnie cenie - możliwa forma fizyczna książki.

Odwiedź Raya na http://www.miloscpo30.net

*Przypisy. Mam różne cwane przypisy. No i gadam o, uwaga, trzymajcie się, okresie i robieniu selfie. Nie przyszło mi do głowy połączenie obu tych tematów w jeden, ale zawsze można napisać drugą książkę!

kwietnia 24, 2018
0 komentarzy

O uprzywilejowaniu (podcast M. Szafrańskiego nr 119 - pasja i praca marzeń)

featured

Tego postu w ogóle nie planowałam, ale rzeczywistość mi go podrzuciła. Ponieważ poszukiwania swojej pracy marzeń są mi bliskie, postanowiłam przeczytać transkrypt podcastu Michała Szafrańskiego - http://jakoszczedzacpieniadze.pl/jak-odnalezc-swoja-pasje-i-prace-marzen. Do tego, co mówi Szafrański, mam spory dystans, ponieważ wśród być może pomocnych rad znajduję zawsze coś, co straszliwie mnie mierzi. Dziś nie było inaczej, ale dziś uświadomiłam sobie, co takiego mnie w jego tekstach zazwyczaj uwiera: uprzywilejowanie.

Disclaimer: nie twierdzę, że cały ten odcinek podcastu jest bez sensu, tak samo zresztą jak z blogiem. Życzę, by jak najwięcej osób z rad skorzystało, oczywiście, nawet jeśli sama jestem całym sercem za Team Porażka (https://www.facebook.com/magazynporazka/).

Dziś chciałam się skupić na pięciu cytatach - oczywiście przeczytajcie całość sami i wyróbcie sobie swoje zdanie, jest w tekście wiele spostrzeżeń, które mogą się przydać. Ale wydaje mi się - i być może nie jest to żadna “wina” Szafrańskiego, a zwyczajny fakt - że jego blog nie jest kierowany do wszystkich ludzi, a jedynie klasy średniej i wyższej klasy średniej, czyli ludzi, którzy mają już pieniądze i nie wiedzą jedynie, co z nimi zrobić, a ogólnie są w Polsce w mniejszości. I to jest ten przywilej, którego na blogu nie znajduję, a który moim zdaniem tworzy ułudę egalitarności i takiej samej możliwości dla każdego. Ale internetu nie czytają tylko dobrze zarabiający ludzie na etacie.

Pisownia cytatów oryginalna.

“Czyli trudno nam będzie dobrze pomagać innym, jeżeli sami będziemy nieszczęśliwymi ludźmi.”

To nie jest myśl Szafrańskiego, ale on ją przytacza. I z jednej strony to dobrze brzmi, a z drugiej stawia nam taką pułapkę, jak propagowanie kochania samych siebie. Bo tak jak czasem choćbyśmy chcieli, nie umiemy kochać siebie, a jedynie ze sobą żyć i może się akceptować (ale nie z histeryczną radością kochać), tak czasem jesteśmy nieszczęśliwi.

Czasem mamy depresję, na przykład, albo inne zaburzenia, które z nami po prostu są. Ciężko wtedy pozbyć się swojej nieszczęśliwości, choć oczywiście pomagają na to terapia czy leki. Ale jednak znam ludzi, dla których najpozytywniejszy stan to “dziś nie jestem rozdzierająco nieszczęśliwy i nie mam myśli samobójczych, a jedynie apatyczny, ale funkcjonuję”. I to jest ten dobry stan.

Ja sama miałam epizod depresyjny (który na szczęście nie przerodził się chwilowo w depresję długotrwałą). Nie umiałam ze sobą nic zrobić, nie chciałam żyć, wydawało mi się, że moja sytuacja nie ma żadnych plusów, nie ma ucieczki. I wiecie, co wtedy wymyśliłam? Pomaganie. Ponieważ nie mogłam zrobić ze sobą nic innego, nie mogłam dodać żadnej wartości do świata sama, pomagałam innym. Dlatego że byłam nieszczęśliwa. Dlatego że pomoc innym była jedyną rzeczą, do której - jak uważałam - mogę się w jakikolwiek sposób przydać. Dlatego że skoro ja nie zrobię nic ze sobą i nie mogę się cieszyć, chcę, by chociaż inni się cieszyli. Tylko tyle mogłam im dać.

A czasem jest tak, że pomaganie innym pomaga nam samym. Mnie pomogło. Czułam, że zrobiłam dobrą rzecz. Że ja, ze wszystkich wspaniałych osób, to ja, w beznadziei, zrobiłam dobro. I to trochę mnie wyciągało, to znaczy nie czułam się aż tak beznadziejna, bezwartościowa i bez perspektyw. Bo dzięki mnie ktoś inny miał lepiej. Czy to egoistyczne? Być może, ale myślę, że w tych zdrowych granicach. To żadna zbrodnia poczuć się lepiej, bo komuś pomogliśmy.

Dlatego nie, bycie nieszczęśliwym nie zabrania nam pomagać. Czasem nigdy nie będziemy szczęśliwi. Opowiadanie o pokochaniu siebie przed pokochaniem kogoś to opowiadanie osoby, która nigdy nie miała żadnych zaburzeń. Ze szczęściem i pomaganiem jest tak samo. To słowa osoby uprzywilejowanej, zdrowej.

“Bo, nawet jak spojrzycie na to jak my funkcjonujemy jako ludzie, jak jesteśmy mali, jak jesteśmy dziećmi, to rodzice nam mówią, że wszystko jest możliwe. Czyli do pewnego wieku mamy zgodę na to, żeby marzyć, żeby wymyślać te scenariusze, nasze życie.”

To jest bardzo przykre i raniące. Wykluczające. Wiecie, dlaczego? Bo moi rodzice na przykład nie mówili mi, że wszystko jest możliwe. Wręcz przeciwnie: mój ojciec powtarzał mi, żebym porzuciła pasje i znalazła coś, co w dorosłym życiu przyniesie mi pieniądze, że praca to nie przyjemność, żebym wybiła sobie z głowy głupoty. Moje marzenia i scenariusze były wyśmiewane.

Więc nie, nie każdy słyszy, że wszystko jest możliwe, i nie każdy ma zgodę na to, by marzyć. Sorry. Nie każdy ma szczęśliwe dzieciństwo. Znam osobę, której rodzice kazali iść do pracy, kiedy miała szesnaście lat, zabronili też iść do wymarzonej szkoły. Na egzamin końcowy technikum też nie poszła, bo trzeba było dołożyć się do czynszu, bo rodzice kazali.

To jest opowiadanie osoby cholernie uprzywilejowanej. Myślę, że w znacznej mniejszości. Która swoimi słowami daje świadectwo, jak bardzo nie zdaje sobie z tego przywileju sprawy. Nie zrozumcie mnie źle: cieszę się, że Wasi rodzice Was wspierali, że mieliście wesołe dzieciństwo. Ale nie każdy je ma, dlatego nie traktuj każdego tak, jakby tak samo wygrał na loterii, jak ty. Cytatem, który przytoczyłam, jasno wyznacza się granice, do kogo ten tekst jest skierowany. Nie do mnie i nie do ciebie. Jedynie do tych, których rodzice akurat byli trochę lepsi, do tych, którzy być może wyrośli w przekonaniu o własnej wartości.

W komentarzach ktoś wspomina o terapii. O, no pewnie. I to też jest opowiadanie uprzywilejowane, bo otóż: nie każdego stać na terapię, finansowo lub psychicznie, lub oba. Nie każdy zda sobie sprawę, że jej potrzebuje, albo może uświadomi to sobie po dwudziestu latach dorosłości. Być może wyrośnie na takiego samego rodzica, bo nie zna innych schematów, bo taki ma aparat poznawczy i zaplecze intelektualne, że nigdy się nie wyrwał z tego wychowania. Być może pójdzie na terapię i dzięki niej nie popełni samobójstwa albo będzie trochę rzadziej leżał na łóżku w apatii; to jest sukces.

Być może nigdy nie zdąży pójść na terapię.

“A już myślę, że najgorszym takim etapem, w który możemy wejść, to jest, kiedy to my sami stajemy się takimi stetryczałymi ludźmi, którzy mówią innym, że „Nie no słuchaj, to co Ty mówisz, to co planujesz, to jest zbyt duże, to się nie uda”. To ja myślę, że to jest taki najgorszy etap w jaki można w życiu wejść, że innym podpowiadamy i zabijamy marzenia innych, i podcinamy skrzydła innym.”

To nie jest dokładnie cytat obrazujący uprzywilejowanie (choć oczywiście możemy się spierać, bo już w poprzednich akapitach ustaliliśmy, że niektórym z nas te skrzydła faktycznie podcinano w cholerę), a taki motywatorski hurraoptymizm, który zapisany brzmi świetnie, w rzeczywistości zaś może być jednak naiwny.

Czym innym jest bowiem podcinanie ludziom skrzydeł, a czym innym powiedzenie wprost: “słuchaj, to nie wypali”, kiedy koleżanka już jest w drodze do urzędu, by zakładać firmę pełniącą usługi, o których wczoraj wieczorem koleżanka dopiero usłyszała.

Być może robi to ze mnie stetryczałego człowieka (Team Porażka znowu), ale generalnie uważam, że dobrze jest mieć świadomość, czego raczej nie osiągniemy. Na przykład wszyscy jak jeden mąż nie damy rady być milionerami, nie będziemy sławni i tak dalej. Czy to jest podcinanie skrzydeł, czy tylko trzeźwe myślenie? Zależy, kogo zapytacie.

“teraz w takim toku normalnej codziennej pracy, na to po prostu nie ma czasu, żeby coś takiego wykonać, taką analizę. Ale, kiedy dajemy sobie trochę wolnego czasu na poleniuchowanie, to wtedy rzeczywiście takie pomysły mogą nam go głowy przychodzić.“

Ten cytat mnie szczególnie zastanowił, bo w pierwszym zdaniu Szafrański stwierdza coś bardzo prawdziwego: kiedy pracujemy na etacie (albo może w ogóle na dwóch, albo na zmiany, albo próbujemy jeszcze do tego żyć, albo nasza praca to nie siedzenie przed komputerem, a zapylanie na budowie albo magazynie, albo kasie itd.), trudno jest znaleźć dłuższy moment cichej zadumy, by pomyśleć, co takiego chcemy w życiu robić. No więc okej, zgadzamy się tu.

A potem przychodzi drugie zdanie i nagle się okazuje, że mi się tylko wydawało, że tym razem może zdamy sobie sprawę z przywileju. A więc, proszę wycieczki, powtarzamy razem: “trochę wolnego czasu na bezczynne poleniuchowanie i analizę swojego życia i sytuacji pod kątem jej ulepszenia” to przywilej. I najczęściej miewają go te osoby, które już znajdują się w tych 10% najlepiej zarabiających (a to wcale nie jest jakaś niebosiężna kwota), a nie te, które faktycznie chciałyby jednak w życiu dużo zmienić i wykonywać pracę z pasji. Umówmy się, że prędzej znajdziemy pasjonata-programistę niż pasjonata-kasjera.

Ale kiedy zaharowujesz się, żeby zapłacić rachunki na czas i może jeszcze kupić sobie jedzenie, a w razie gdyby stare buty się rozpadły, jeszcze starczyło na nowe, cholernie ciężko jest usiąść, zadumać się i przeanalizować, co można było zrobić lepiej. Najczęściej wiadomo, co można było zrobić lepiej i bez tego. Wszystko. Ale kiedy się zaharowujesz, możesz zwyczajnie nie mieć sił (ani czasu) nie tylko na zmienianie swojego życia, ale nawet na poleniuchowanie bezczynne.

“Warto pochodzić na konferencje, które są dosyć szerokie tematycznie i często za darmo dostępne zupełnie. Wchłaniać informacje jak taka gąbka, która po prostu to wszystko przyjmuje, jeżeli się nie podoba, to my tę gąbkę wyciskamy, to wszystko wylatuje, ale gdzieś tam jakaś esencja być może w środku zostaje.Warto popodróżować sobie, być może, po świecie (ja nie lubię podróżować akurat, ale można). Po to też, aby szukać inspiracji, podglądać inne miejsca i ludzi.”

I tym cytatem kończę też tę notkę. Te słowa dobrze obrazują myśl ze wstępu postu: to nie jest blog dla wszystkich, to nawet nie jest blog dla większości ludzi. To jest blog dla ludzi już zamożnych, którzy po prostu chcieliby być trochę bardziej (albo “lepiej”) zamożni.

Dlatego że tylko osoba dobrze zarabiająca ma czas chodzić na konferencje, niechby i darmowe, które jej się nie przydadzą bezpośrednio do życia. W ogóle ma czas na takie rzeczy, między takimi fanaberiami jak praca (często dłuższa niż osiem godzin - ośmiogodzinny czas pracy bez nadgodzin to także przywilej!), odpoczynek (niekoniecznie poświęcony na analizowanie swojego życia, bo nie jest powiedziane, że się ma na to siłę), przygotowywanie jedzenia i zakupy, a może jeszcze ktoś chciałby próbować podtrzymywać jakieś życie towarzyskie (wiadomo, praca na zmiany raczej w tym nie pomaga, praca po dwanaście godzin też nie, a wyjścia do klubów, barów czy gdziekolwiek kosztują) czy jakieś wyjście do lekarza okaże się konieczne.

Czas jest przywilejem.

A już w ogóle fragment o podróżowaniu jest tak bardzo Słowami Bogatej Osoby, że bardziej się nie da. Czy ludzie nie jeżdżą po świecie, bo nie chcą? Myślę, że jakiś procent tak, ale jaki to jest procent w stosunku do osób, które chciałyby, ale, uwaga, zwyczajnie ich nie stać? Bilety kosztują. Ubrania kosztują. Przejazdy kosztują. Noclegi kosztują. Wyżywienie kosztuje. Wszystko kosztuje i umówmy się, że zagraniczne wycieczki to nie jest koszt mały i nieistotny, na który każdy wyskrobie.

Wyskrobie może Mariusz, którego rodzice utrzymują, mimo że ma już 27 lat i posadę w firmie ojca. Albo Jolka, która mogła pójść na studia i została programistką. Albo może Michał, którego firma w pięć lat zrobiła 7 milionów przychodu.

Czyli może ogólnie ludzie, którzy mają pieniądze i nie wiedzą, co z nimi - albo ze sobą - zrobić.

Myślę, że sporo osób chętnie by popodróżowało, poznało nowe miejsca, kultury, zainspirowało się. Ale większość z nich nie może. Nie Grażyna, która pojechała na wakacje dwa razy w życiu, bo pracuje jako sprzątaczka i ma trójkę dzieci i dom do ogarnięcia. Nie Kamil, który zapieprza na śmieciówce po bezpłatnym stażu. Nie Kaśka, która nie ma pracy ani perspektyw, bo rodzice kazali iść na studia, ale nie powiedzieli, jakie, a rynek już pięć razy się zmienił, bo przecież wykształcenie wyższe na pewno da pracę.

To nie są więc rady dla osób, które już nie zarabiają dużo. Być może takie osoby nie powinny zajmować sobie głowy takimi głupotami, jak praca z marzeń i praca-pasja? Nie wiem, ale dla nich poradniki nie powstają, więc chyba jednak nie. Albo się wygrało, albo nie.

Czy więc takie poradniki nie powinny powstawać? A niech powstają, zmieścimy się w internecie. Tylko kwestia jest tego: check your goddamn privilege. Uświadommy sobie, jak bardzo jesteśmy uprzywilejowani. Jak bardzo twoja sytuacja jest mniejszością w stosunku do wszystkich. Że takie poradniki nie są dla wszystkich, a wąskiej grupy ludzi.

Bo tak naprawdę nie wszyscy i nie zawsze mogą wszystko. “Wszystko” ma większość ludzi w dupie.

kwietnia 13, 2018
3 komentarzy

Ogoliłam się na łyso?!

featured

Cześć! Jak miło Was znowu widzieć! Co u Was? Bo u mnie… spore zmiany! Być może najdawniejsi góra… czytelnicy tego bloga pamiętają, jak kiedyś pisałam, że jest jedna rzecz, którą bardzo, BARDZO chciałabym zrobić, ale się boję.

Zaraz, ale czy dziś nie jest prima aprilis? Czyżbym żartowała?

Zrobiłam to!

Tak, miałam na myśli ogolenie łebka na (prawie) łyso. Zostawiłam dosłownie kilka milimetrów! I uwaga, to będzie długi post - a kolejny już jutro, w poniedziałek o 10. rano i teraz tak już na stałe! Wracam!

Ale jak to?

Zacznijmy od tego, że cieszę się, że zdecydowałam się na to dopiero teraz. Jednak póki się czegoś do końca nie czuje - obojętne, nowego koloru włosów, tatuażu, kolczyka czy fryzury - to nie ma co, lepiej czekać, aż się będzie gotowym. Jeśli ten moment ma nadejść, to sam nadejdzie. I ja czuję, że ten moment nadszedł. Podjęłam decyzję na początku marca i dałam sobie czas, by się rozmyślić. Nie nadszedł, pozbyłam się tylko wątpliwości.

Pewnie wiecie, że długie włosy u mnie długo przykrywały kompleksy i przekonanie o niedoskonałości innych części mojego ciała. Do tego stopnia, że stałam się ich niewolnicą, wpadałam w panikę na widok ludzi z nożyczkami. Wszystko minęło jak ręką odjął, kiedy je obcięłam.

Zostało mi jednak inne poczucie: że moje włosy są takie ładne, że powinnam je nosić, bo inni takich ładnych nie mają. Owszem, są ładne, zdrowe i mocne, a inni łysieją, wypadają im, mają cienkie kosmyczki, strączki, całą gamę problemów z włosami. Tylko czy w takim razie moim obowiązkiem powinno być noszenie włosów, bo inni mają gorsze? Dotarło do mnie, że to przecież nie ma najmniejszego sensu. Jak się najem, problem głodu na świecie nie zostanie rozwiązany.

Uświadomiłam sobie, że czuję, że jestem to winna światu. Że skoro mi się udało (nie tylko zresztą z włosami), to trzeba to za wszelką cenę pielęgnować. A sio mi z takim myśleniem! Nie jestem nikomu nic winna i moje włosy (ani cera, figura, cokolwiek) nie są obowiązkiem dla świata.

Do zobaczenia, włosy

A zatem - CIACH. Nie ma włosów. To znaczy są, króciutkie. Nie zmarnowały się, ba, myślę, że to najlepsze, jak mogłam je wykorzystać - splotłam je w warkoczyki i wysłałam fundacji Rak ‘n’ Roll na akcję “Daj włos”. Nareszcie na coś się przyda to, że są takie ładne i w tak dobrym stanie!

Ja już ich nie potrzebuję, by pod nimi ukrywać kompleksy. By chować niedoskonałości, zasłaniać się tym, że “chociaż włosy mam ładne”. Przeczytałam bardzo ładne zdanie gdzieś w internecie:

Niektóre obrazy nie potrzebują wymyślnych ram.

I to jest moje motto. Tak się czuję. Tak chcę się czuć.

Dlaczego?

Moja wartość nie pochodzi z zewnątrz, z tego, że wpisuję się w beauty standard, że jestem stereotypowo atrakcyjna, że podobam się mężczyznom. Nie, mam coś cenniejszego: podobam się sobie. Nie muszę swojej wartości opierać na innych ludziach - ludzie zawodzą, ludzie się zmieniają, ludzie mają różne gusta. Co jak zabraknie wokół mnie ludzi, by podtrzymywać moją samoocenę? Czy wtedy się załamię?

Już nie. Oczywiście, towarzyszyło mi milion obaw. Oczywiście, że chcemy się podobać. Oczywiście, że lepiej jest być powszechnie akceptowaną, (stereo)typową. Ale to nie jestem ja. I ja sama, w środku, dla siebie, od pierwszego dnia tego okresu zastanawiania się wiedziałam, że chcę to zrobić. Nie bałam się siebie; bałam się: co pomyślą o mnie inni, co powie rodzina, co powie mój narzeczony, że nie będę postrzegana jako atrakcyjna, że ktoś uzna, że jestem brzydka, że nie będę się podobać.

Ale czy byłabym sobą, czy byłabym szczęśliwa, podejmując decyzje na podstawie tego, że komuś nie będę się podobać? Dlaczego czyjeś zdanie w kwestii mojego wyglądu ma być ważniejsze niż moje własne?

A ja - ja chcę tak wyglądać. Chcę rzucić wyzwanie tradycyjnym kanonom piękna, tradycyjnym rolom płciowym (bo w nie wpisuje się też przecież określony wygląd dla każdej z płci!), chcę mieć sobie swoją łysą pałę i zobaczyć, jak to jest.

Oczywiście, że podejmując decyzję, wiedziałam, że mogę się rozczarować. Że mogę się sobie nie spodobać. Że będzie mi widać duże uszy (też źródło kompleksów kiedyś!), że będę wyglądać choro. Ale chciałam sprawdzić, czy się rozczaruję. Dla samej siebie. Chciałam wiedzieć, jak to jest. Może dobrze, może źle. Na pewno - praktycznie.

Prima aprilis

Mam nadzieję, że doceniacie moje poczucie humoru i wybór daty, by powrócić z pierwszym postem po dwóch latach. Mogę Was zapewnić, że moje włosy (a raczej ich brak) to nie żart, tak samo jak nie żartuję, mówiąc, że wracam do blogowania. Jest mi absurdalnie wręcz miło, że tak dużo osób wciąż mnie obserwuje. Zapraszam Was w każdy poniedziałek od 10.00 rano na nowy post na blogu, a także na fanpage https://www.facebook.com/martwanaturaprojects/ i Instagram https://www.instagram.com/thatbuzzcutgal_/! Tym razem mam bardziej określony pomysł i plan działania, a posty na bloga planuję do przodu, żeby zachować ciągłość. Kolejnych tematów mam zresztą wymyślonych na solidny rok!

Teraz uwielbiam to, jak wyglądam, samo obcinanie było bardzo ekscytujące, a efekt końcowy wprawił mnie w euforię! Jest super!

Do zobaczenia w poniedziałek i koniecznie dajcie znać, co sądzicie!

PS Wiecie, jakie one są MIECIUTKIE?

kwietnia 01, 2018
0 komentarzy

Pages

lifestyle | girlpower | selflove

Pride Month to także mój miesiąc!

Zauważyliście, że ostatnio piosenki są jakby... niepokojące?

Zamknij oczy i myśl o gender

Moja książka - "Rzeczy, których nikt mi nie powiedział" z ilustracjami

O uprzywilejowaniu (podcast M. Szafrańskiego nr 119 - pasja i praca marzeń)

Ogoliłam się na łyso?!

Polub mnie na Facebooku

Odwiedź mnie

MOJA KSIĄŻKA

Obserwatorzy

Kategorie

Szukaj

Popularne posty

Etsy

Archiwum bloga