lifestyle | girlpower | selflove

Moje ulubione ciasteczka na świecie. Wierzcie lub nie, ale próbowałam wersji niewegańskiej i smakuje o wiele gorzej! W ogóle, jak teraz o tym myślę, to wszystko smakuje gorzej niż te ciasteczka.



Przepis zaadaptowany z bloga Oh She Glows. Mój przepis używa nieco innych składników w dwóch miejscach, na dodatek zamiast mieszać wszystko po kolei, po prostu wrzucam wszystko (oprócz czekolady!) do miski i miksuję.

Składniki na około 15 ciastek:

• 7 łyżek margaryny i łyżka oliwy 
• pół szklanki brązowego cukru
• ćwierć szklanki białego cukru (można w dowolnych proporcjach zamieniać z brązowym)
• łyżka mielonego siemienia lnianego zmieszanego z 3 łyżkami wody
• łyżeczka ekstraktu waniliowego / około łyżeczki cukru waniliowego
• pół łyżeczki sody
• pół łyżeczki soli
• 1 i 1/4 szklanki mąki - można dać dwa rodzaje, ja zazwyczaj daję szklankę kukurydzianej i dodaję tę, którą mam akurat pod ręką
• ćwiartka łyżeczki cynamonu
• tabliczka gorzkiej czekolady pokrojonej w drobną kostkę (ja z jednej kostki robię ćwiartki)

Ten post nie zawiera żadnych przepisów. Albo inaczej: dowolny wegański przepis będzie bezpieczny dla twojego chłopaka!

Z okazji walentynek natknęłam się na mnóstwo artykułów skupiających się właśnie na przepisach, które "posmakują chłopakowi". Mityczny chłopak bowiem ma podniebienie tak delikatne, że bez mięsa ani rusz. Co jeżeli chcemy zatem zjeść romantyczną kolację, ale akurat my mięsa nie jemy? Należy rzeczonego chłopaka oszukać, namówić: chodź, zobacz, to jest takie dobre, że nie poczujesz, że nie ma mięsa, chodź, smakuje prawie tak samo.

Co za stek bzdur.

Nawet najzagorzalszym mięsożercom nie stanie się żadne, ale to absolutnie żadna krzywda, jeśli usteczka ich zjedzą raz na jakiś czas posiłek bezmięsny, a nawet zgoła wegański. Jeżeli natomiast któryś z tych zagorzałych "tradycjonalistów" upiera się, że mięso jeść musi i koniec, kiedy my chcemy zjeść wspólną romantyczną kolację, nie świadczy to o rzeczonym delikwencie za dobrze. Ba, wcale dobrze o nim nie świadczy.

Mężczyźni wcale nie są bardziej mięsożerczy niż kobiety. (Polecam sprawdzić VeganWorkout na fb w tym celu.) Nie maleją im penisy ani nie rosną piersi, jeżeli zjedzą danie wegańskie. W ogóle nic im się nie dzieje. Może więc z okazji walentynek pora to zauważyć, przestać skakać wokół nich jak nad wybrednym dzieckiem i traktować zwyczajnie?

Posiłek to posiłek. Czasem jest z mięsem, czasem bez, czasami z nabiałem, czasami są to frytki z Maka, a czasami jest bezmięsny i beznabiałowy, w skrócie: wegański. Dopóki nie dosypujesz do garnka arszeniku, będzie bezpieczny dla twojego chłopaka. Może mu się nie podobać - no ale to już nie twój problem; jeżeli twój chłopak zamierza marudzić i wybrzydzać, kiedy poświęciłaś czas i przygotowałaś kolację na walentynki, albo oboje ją przygotowaliście, ale bez poszanowania dla twoich wyborów - solidne mentalne kopnięcie w rzyć powinno zdziałać cuda.

A na zdjęciu selerowe słoneczko, o.

A co u Was? Przygotowujecie dla swoich "połówek" jakieś romantyczne dania, a może wybieracie się do jakiejś restauracji? A może w ogóle nie skupiacie się na jedzeniu albo nie obchodzicie walentynek?

Dowiedziałam się ostatnio, że wełna jest średnio wegańska. To znaczy, chyba że masz swoje owce albo wiesz, że nic im się nie dzieje - ale takiej nie znajdziesz w sieciówce. To bardzo smutne: z jednej strony dlatego że wełna jest całkiem fajnym materiałem, kiedy jest ci zimno; z drugiej - bo to straszne, że ludzie nawet z takiej pozornie zwykłej i nieszkodzącej przesadnie czynności jak pozyskiwanie wełny potrafią zrobić rzecz okrutną, skupioną jedynie na zarabianiu pieniędzy*. Ostatnio przeczytałam u Otwartych Klatek artykuł (napisany przez ABC Tygodnik, zdjęcia artykułu na fb - czytałam całość, obecnie potrafiłam znaleźć jedynie pierwszą stronę) o ich głośnym i dobitnie ukazującym rzeczywistość filmie o tym, co się dzieje na farmach lisów hodowanych na skóry (brrr; szczerze mówiąc, nie widziałam, boję się; ale i bez tego jestem wystarczająco przekonana, dziękuję bardzo). W artykule natomiast zacytowano wypowiedź pana, który takiej fermy jest właścicielem - pan szalenie ubolewa z tego powodu, że musi zabijać zwierzęta, ale stara się o tym nie myśleć. Kiedyś przywiązał się do tchórza (wydaje mi się, że mówił o tchórzu, może to było inne inteligentne, fretkopodobne zwierzątko) i go nie zabił, bo było mu go żal, więc od tej pory po prostu nie dostrzega w zwierzętach... No cóż, zwierząt. Pan więc tak niesamowicie się poświęca, ponieważ musi utrzymywać rodzinę. Nie powiedział tylko, któż go do tego zmusił, że szukając możliwości zarobku, koniecznie wybrał właśnie przemysł oparty na uśmiercaniu żywych istot, a nie mógł na przykład zająć się wytwarzaniem długopisów z podobiznami świętych. Szczerze mówiąc, w życiu nie chciałabym utrzymywać się z takich pieniędzy i współczuję, jeśli pan na przykład ma dziecko, które nie ma wyboru. Uch.

Znalazłam za to ciekawe rozwiązanie, jeśli lubisz nosić np. skórzane czy właśnie wełniane akcesoria albo ubrania - idź i kup używane. Mogą być nie tylko ładniejsze i bardziej oryginalne, ale też lepszej jakości (ja mam skórzaną torbę i nie czuję wyrzutów sumienia - torbę tę nosiła moja mama i kilkanaście lat czekała w szafie, aż ktoś ją przygarnie - to najlepsza torba na świecie), a my nie dołożymy się dodatkowo do zarobków ludzi, którzy z weganizmem mają niewiele wspólnego.

No więc czai się mnóstwo różnych ukrytych nieprzyjemności w naszym świecie - jak ta wełna - i może się to wydawać bardzo męczące albo zgoła nie do przeskoczenia. A czy ja wiem? Moim zdaniem konieczność upewnienia się co do jakiegoś elementu rzeczywistości, czy jest taki, jak nam się wydaje, jest raczej rozwijająca i sprzyjająca wykształceniu większej i pełniejszej uważności na świat. Ba, można się w ogóle nauczyć patrzeć i nie przyjmować wszystkiego bezrefleksyjnie.

*W dodatku chemikalia, które oczyszczają wełny z pasożytów, zanieczyszczają środowisko.

PS. Dobry uczynek na dziś to na przykład podpisanie petycji o zakazie hodowania zwierząt na futro.

To jest wpis z SilesYogi (klik), ale pomyślałam, że skoro o jedzeniu, to i tu może się pojawić. Zapraszam!


Nie kupiłabym karpia na Święta. Nie potrafiłabym spojrzeć na żywe stworzenie i wskazać palcem „Tak, poproszę tego”.
Ahimsa znaczy prosto – postępuj tak, by nie krzywdzić, nie dodawaj bólu do świata. Mimo podobieństwa do piątego przykazania („nie zabijaj”), rozumiane jest nieco inaczej – i stąd większość joginek i joginów, a także buddystów, jest wegetarianami lub weganami.
A potem jestem ja. Dużo ludzi zakłada, że nie jem mięsa – niesłusznie. Że nie miałabym nic przeciwko, by nie jeść – jasne; nie musieć odwiedzać sklepów mięsnych, nie musieć mieć tej świadomości, że jem żywe stworzenie, które jak ja jadło, piło i odczuwało, i że nie mogę mieć pewności, że ktoś miał do niego z tego powodu na tyle szacunku, by je zabić w humanitarny sposób. Niekomfortowe jest nie tylko to, że zostało zabite – ale że być może całe jego życie było cierpieniem. Nie czuję potrzeby jedzenia mięsa – wykluczenie go z diety byłoby bardziej niż proste. Niestety, cała reszta nie jest taka prosta.
Z powodu nietolerancji pokarmowych każda potrawa, która nie powoduje bólu, jest dla mnie na wagę złota. Nie mogę jeść na tyle wielu produktów, że odejmowanie jeszcze mięsa sprawiłoby mi naprawdę wiele trudności – zwłaszcza, jeśli nie gotuje się tylko samej i tylko dla samej siebie. Z początku nie z własnej woli, teraz już także z przekonania nie jem żadnego nabiału – czyli większości produktów odzwierzęcych, które nie są mięsem (ani miodem – osobista słabość; ale nie słyszałam jeszcze o pszczelarzu, który by krzywdził pszczoły, wręcz przeciwnie). To jest moja ahimsa – równoważę mięso brakiem nabiału. Połowę cierpienia mniej. Może kiedyś, kiedy moja dieta i żołądek mi na to pozwolą, przejdę na weganizm. Na razie jestem na tyle, na ile mogę.
To nie jest tak, że czuję się lepsza z tego powodu albo że odczuwam potrzebę namówienia wszystkich innych na mój sposób. Dlaczego miałabym to robić? Każdy z nas ma swój własny sposób postępowania i to, co mu się wydaje słuszne. Ja mam swój sposób. Świat jest okrutny, to słyszałam. Ale słyszałam też, że należy być zmianą, którą chce się w świecie widzieć – i wierzę, że odmówienie udziału w kupowaniu jajek (szczególnie tych najtańszych – z chowu klatkowego) czy mleka jest takim malutkim kroczkiem, takim małym podziękowaniem – mnie nikt nie krzywdzi, nikt nie wykorzystuje, a więc i ja postaram się nie krzywdzić i nie wykorzystywać. Niejedzenie tego czy innego produktu jest pewnie tylko jednym ze sposobów wyrażania tego.
Mięsa jem mało jak na polskie standardy i rzadko jako główny element posiłku, raczej jeden z wielu. Wiem wystarczająco wiele na temat sposobów żywienia, żeby wiedzieć, że żeby się najeść, dostarczyć organizmowi odpowiednich wartości odżywczych i zjeść smacznie nie trzeba mięsa wcale. Uwielbiam rośliny, zieleninkę, warzywa, owoce... Kiedyś nie byłam w stanie sobie wyobrazić, jak można nie jeść nic odzwierzęcego – teraz jestem pod wrażeniem, jak wiele można w ten sposób przyrządzić, jak kolorowo, jak różnorodnie, zróżnicować dietę, żyć zdrowo.
Pociąga mnie taki sposób życia. Istotą tego wszystkiego pozostaje ahimsa – nie krzywdź. Nie dodawaj bólu. Jeśli świat jest okrutny, to ty nie musisz mu w tym pomagać. Wydaje mi się, że to dobry cel, dobra motywacja życiowych wyborów, dlatego nie rozumiem ludzi, którzy śmieją się z wegan czy wegetarian. Jeśli to robisz – to krzywdzisz. Jeśli nie rozumiesz – zapytaj albo zostaw w spokoju – bo śmianie się z kogoś dlatego, że stara się nie krzywdzić innych i na swój sposób sprawić, by świat był choć trochę lepszy, świadczy źle jedynie o tobie.
Ahimsa. Na swój własny sposób.