lifestyle | girlpower | selflove

Ach, styczeń. Nie cierpię drania. Nie wiem, co o nim sądzą moje włosy, ale przyznam, że troszkę je przeniosłam na dalszy plan. Ale po kolei.

Włosy na zdjęciu mają 97,5 cm długości (i to widać, jeśli wybaczycie mi słabe oświetlenie i mocno się przyjrzycie). Cieszy mnie przyrost, cieszy mnie myzianie na bardziej odpowiedniej długości, cieszy mnie, że już tak mało zostało do końca pośladków (znowu!). Podcięcie chwilowo nie wydaje się konieczne, za to widać, jak jeszcze nigdy dotąd, że fryzjerka, mimo mojego przypominania i zadowolenia, nie powstrzymała się przed cięciem w U. Nie widać na zdjęciu, że włosy domagają się podcięcia końcówek wierzchniej warstwy, co im obiecuję od Świąt.

A to tylko jedno z niedociągnięć. Innym jest na przykład nie do końca regularne nakładanie serum albo noszenie ich rozpuszczonych dosyć często. Rozpuszczone szybciej się przetłuszczają (najmniejsze zdziwienie świata). Za to dobrą stroną "opuszczenia się" w pielęgnacji jest odkrycie, że moje włosy w zasadzie bardzo lubią minimalizm i moje robienie na bogato (OMO) wcale ich nie cieszy. Lubią mało, ale różnorodnie, przynajmniej chwilowo. Były w znacznie lepszej kondycji po szybkim myciu szamponem z rzepką albo po mydle cedrowym i masce/balsamie (BA i cedrowy) niż po godzinnym trzymaniu oleju i wtedy nakładaniu reszty. Oprócz tego trochę te włosy wymęczyłam na studniówce - wszystkie kręconowłose: wielki podziw ode mnie, chyba by mnie szlag trafił, gdybym miała to na co dzień! :)

I tak sobie żyjemy, powoli, ale do przodu (do dołu, w przypadku włosów). Raz na jakiś czas bolą mnie cebulki (dziwnie to brzmi) w określonych miejscach głowy, jeśli znacie jakieś metody na pomoc w takim przypadku, to bardzo będę wdzięczna, bo masaż TT pomaga średnio, samymi palcami też. Może ciepłym olejkiem?

A co u Was? Pozmieniało się przez miesiąc? Przytłoczył Was Blue Monday czy raczej kwitniecie? My czekamy na wiosnę i parkową jogę ;)

Tak właśnie. Wydarzyła się zatem studniówka. Wymarzyłam sobie fryzurę, która wymagała loków, a zabrakło mi lokówki... i tak się ostatecznie stało, że fryzura była inna, a loki wyszły znacznie lepsze, niż się spodziewałam. Zamiast dodatkiem stały się głównym elementem, o!

No tak. Ale zanim się tego dowiedziałam, wyglądałam jak na powyższym zdjęciu - to już po obudzeniu rano (papilotki trochę się popsuły). Ręczniki papierowe podzieliłam na dwa prostokąty, prostokąt złożyłam na pół (dłuższym bokiem do dłuższego boku) i na to nawijałam włosy. Zaczynałam nawijanie nie od samego czubka, tylko jakieś 15 centymetrów od końcówek tak, żeby potem dowinąć do końca i przykryć końcówkę resztą nawijanych włosów, żeby się nie odwijały.



Tak wyglądały odplątane loczki po całej nocy. Spałam w "papilotkach" i nosiłam je prawie do 15. Jak widać, nawijałam włosy trochę niestarannie i nierozczesane loczki były miejscami krzywe. Wyplątywanie nie należało do najprzyjemniejszych, ale udało mi się nie wyrwać sobie więcej niż kilku włosów.


Tak prezentowały się moje szalenie proste włosy tuż po rozplątaniu. I, jak widać, włosy z tyłu były zawinięte mniej niż te z przodu. To trochę moje lenistwo, bo wiedziałam przecież, że istotne są tylko loki na końcach, na włosach przerzuconych przez ramię.


Soczyste, sprężynkowate loki dostarczyły mi przed rozczesaniem mnóstwa zabawy, włącznie z podskakiwaniem. Podskakiwały razem ze mną! Papilotki nakładałam na lekko wilgotne włosy po umyciu i nałożeniu jedwabiu. Dzięki zabezpieczeniu trochę mniej bałam się o końcówki.


A to powód, dla którego nie przejęłam się tym, że włosy z tyłu się nie zakręciły - i tak nie było tego widać pod tą niespodziewaną burzą. Szczerze mówiąc, myślałam, że otrzymam delikatniejszy skręt i to taki, który zacznie się gdzieś na wysokości piersi... Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Na zdjęciu włosy rozczesane palcami.

I dobrze! Bo, prawem Murphy'ego, wypróbowywana wcześniej fryzura postanowiła tym razem nie współpracować i musiałam ją zmodyfikować. Na szczęście loków miałam tak dużo, że nie musiałam robić praktycznie nic - a i tak zrobiły wrażenie (że tak nieskromnie zauważę; muszę w końcu napisać post o chwaleniu się włosami!).


Tak wyglądałam. Mniej więcej. Lekko rozczochrana, bo jeszcze nie ma lakieru nad czołem. Nie widać tego na zdjęciu, a ja, zaaferowana, jakoś zupełnie nie pomyślałam, żeby robić jakiekolwiek zdjęcia (!!!), dlatego musicie mi uwierzyć na słowo, że miałam warkocz-opaskę (z ciemniejszych, czerwonawych włosów - kolor się nie wypłukał od stu lat), a resztę szalonej burzy podpiętą, żeby spływała równomiernie, a nie wyskakiwała znienacka. Dzięki temu nawet te lekko pofalowane włosy z tyłu wyglądały, jak należy.

Mimo że planowałam coś zupełnie innego, jestem bardzo zadowolona z tego, co mi wyszło. Jak widać improwizacje górą!

...i tylko rozczesywanie tego wszystkiego było prawdziwą katorgą i zajęło szalenie dużo czasu. Straty we włosach na szczęście minimalne - TT wespół z wodą i sprayem Gliss Kura zdziałały jednak cuda :)

Jak ja lubię odpowiadać na pytania! ...a jak ja nie lubię tagować kogoś jeszcze (duszą towarzystwa raczej nie bywam, uhm). Z racji tego, że to dla mnie niekomfortowe, wybaczcie mi, ale i tym razem nikogo nie otaguję. Natomiast jeśli ktoś z moich wspaniałych czytelniczek ma ochotę odpowiedzieć na pytania, które zostały zadane mnie - proszę, dołączcie!

Pytania od Doroty z Włosowelove (klikamy śmiało i chętnie)